Strategie houdt zich bezig met de vraag hoe de middelen van nu in te zetten om de doelen van de toekomst te bereiken. Op veel posities in de maatschappij wordt dan ook druk over de eigen strategie nagedacht. Een enkele keer komt men op het idee om strategie omgekeerd in te zetten. De middelen van nu worden dan ingezet om de doelen in het verleden te behalen. Het resultaat doet voor de nuchtere beschouwer vaak lachwekkend aan. Denk maar aan de foto’s die “vastlegden” hoe Lenin met het verstrijken van de jaren een toespraak had gehouden voor een alsmaar uitdunnende groep getrouwe kameraden.

Het strategisch denken dat plaats vindt in de top van overheid, bedrijfsleven en publieke sector heeft een paar kenmerkende eigenschappen. Het voortbestaan van de eigen organisatie staat voorop, direct gevolgd door het vergroten van de eigen machtsbasis. Dat een en ander ten koste gaat van anderen is jammer. Je kunt nu eenmaal geen omelet bakken zonder eieren te breken, klinkt het dan.

Er is ook een andere vorm van strategisch denken mogelijk. Het is een vorm die in alle tijden bekend is, in alle tijden buitengewoon weinig wordt ingezet, en in alle tijden uitzonderlijke resultaten bewerkstelligt. Strategie draait om het inzetten van de middelen van nu. Het middel dat in het andere strategische denken wordt ingezet is het denken zelf.

Door een volstrekt zelfvergeten, dat is zonder ook maar een zweem van eigenbelang, denken te richten op het al-ene, worden bijzondere resultaten bereikt. Het doel gaat dan het middel vormen. Het al-ene verbindt zich met het zelfvergeten denken, versterkt het en helpt het richten. Aldus ontstaat een almaar sterker wordend proces dat de denkende mens in ik-loosheid transmuteert in een vruchtbaar denker. De inzet van zuivere gedachten, gedachten die los staan van het eigenbelang, creëert de doelen van de toekomst in het Nu.