De zon kent ieder mens vierentwintig besteedbare uren per dag toe. Daar kunnen we onmogelijk meer van maken. Het komt er dus op aan, de ons toegemeten tijd zodanig te besteden, dat we het gevoel “tijd tekort te komen” vóór blijven. Anticiperen op een dreigend tekort aan tijd.

Nergens aan beginnen dan maar? Dat zal zeker niet lukken, daarvoor is de mens een te rusteloos wezen. En zo de drang tot handelen, die van binnen uit opwelt, al beteugeld zou kunnen worden, dan blijft nog altijd over de druk die er op ons wordt gelegd door medemensen en omstandigheden.

In een opwindbaar horloge heet het steeds op en neer gaande wieltje dat het tikken veroorzaakt ook de “onrust”. De onrust als dirigent van de tijd. En het loskomen van de tijd heet het ingaan in de eeuwige rust. Soms blijkt onze dagelijkse taal al onalledaagse oplossingen in haar schoot besloten te houden!

Enigszins paradoxaal zouden we dus kunnen poneren dat we tijd moeten maken voor het ontkomen áán de tijd. Dan is de tijd het voertuig dat overbodig wordt, zo gauw we met behulp van haar ons doel bereikt hebben.
Ons pad dóór de tijd is een ervaringsweg die ons kán binnenleiden in de eeuwigheid.
Een veelvuldig over het hoofd geziene optie. De levensgang úit de tijd, náár de eeuwigheid.

Stonehenge zomerzonnewende zon uitlijning
(Bron: Stonehenge zomerzonnewende gallactische uitlijning? door Jan Wicherink)

Download het hele artikel: Tijd maken: Het toelaten van het Licht, geschreven naar aanleiding van het thema van de maand van de spiritualiteit.