De beste weg naar geluk is om in hetzelfde tempo te veranderen,
waarmee het leven  zichzelf verandert.
Don Miquel Ruiz.

Lieve vrienden,

Ik wil jullie laten weten, dat ik me niet langer door mijn angst laat beheersen. Ik ben zo moe. Te beseffen wat er gebeurd en een situatie inschatten is totaal iets anders dan angst te hebben.

Wanneer je bang en verdrietig bent, kun je dat rustig uitdrukken, maar je moet je er niet door laten domineren. Je kunt deze methode zeer actueel in deze situatie beoefenen. Probeer alsjeblieft niet om in deze situatie je gevoelens of je schuldgevoel te verbergen, want mettertijd wordt het dan alleen maar erger. Praat openlijk met anderen. Niemand leeft voor zichzelf alleen. Maak je gevoelens kenbaar aan anderen en laat, wanneer je aan huilen toe bent, je tranen vrijelijk stromen.

Besteed aandacht aan de temperatuur van die tranen, de pijn die in je neus bijt, dan wordt je weer wat rustiger, omdat je weet, dat je lichaam normaal werkt. God zij dank ben je nog in leven en daarom voel je haar pijn en verdriet.

Ik heb altijd gedacht, dat ik meteen zou vluchten, wanneer er iets met ons zou gebeuren. Maar sinds de aardbeving is mijn houding volkomen veranderd. Ik voel me zo met dit land en zijn mensen verbonden. Ik hou van dit land Japan, meer dan ooit te voren. En ik hou van de hele wereld (en dat geldt overigens niet alleen voor mij, maar voor al degenen, met wie ik gesproken heb) We houden van jullie, o, mensen van de wereld! Wij danken jullie vanuit het diepst van ons hart voor jullie hulp, voor jullie bijstand. Jullie vriendelijkheid, jullie hulp, jullie gebeden ontroeren ons tot tranen, omdat we daardoor jullie menselijkheid voelen. Dank, heel veel dank! Ga alsjeblieft door met bidden voor ons.

Er is pijn en verdriet in mij. Het doet zoveel pijn, maar ik ben niet bang meer. Wat er ook gebeurt, het ligt niet meer in mijn handen. Ik geef me over. Ik moet gewoonweg doen, wat nodig is, zoals aan jullie schrijven bijvoorbeeld. Alleen op deze manier kan ik de pijn van anderen werkelijk begrijpen. Toen de Amerikanen het World Trade Center zagen instorten, toen de Iraki zagen hoe hun stad verwoest werd door bommen, toen de Indonesiërs hun verwoeste stranden zagen, toen de Chinezen de verschrikkelijke aardbeving meemaakten - al deze pijn in dit verhaal is ook de pijn van alle andere mensen. Het is jouw, het is mijn pijn. Het is onze pijn. Kun je dit voelen? Het betekent, dat wij met elkaar zijn verbonden. Wij zullen ook het geluk met elkaar kunnen delen.

Op dit moment werd ik door een vriend opgebeld, die in het westen van Japan woont. Hij zei me, dat ik meteen uit Tokyo moet vertrekken, voordat het te laat is. Ik weet, dat veel van mijn vrienden al klaar staan om te vertrekken. Ik zie het nieuws en hoor dat een andere reactor is ontploft. Misschien ben ik dom, ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik niet langer bang ben.

Voor nu blijf ik in Tokio en schrijf naar jullie,

Akira

^{Bron: Frankfürter Algemeine FAZ.NET woensdag 6 maart 2011}

Akira Kuroda, geboren in 1977, is een van de meest beroemde schrijvers van haar generatie. Haar debuutroman ‘Made in Japan’,  die handelt over een groep geëmigreerde Japanse jongeren, die terugkeren naar hun land van herkomst, was te wijten aan de dramatische voorstelling van angst, verveling en sensatie. Voor deze veel besproken bestseller ontving de schrijfster in 2000 de prestigieuze Bungei prijs.