In de macrokosmos vinden we planeten, zonnen en zodiakale stelsels die tezamen één geheel vormen en bewogen worden door één centrale Zon. De mens als microkosmos is een heelal in het klein en haar centrale onzichtbare zon is de Geest.

Het is duidelijk dat de gehele schepping één geheel is, dat alle verschijningsvormen in elkaar opgaan en van elkaar afhankelijk zijn. Verstoring van deze orde zou fataal zijn voor zowel microkosmos als macrokosmos.
Op een bepaald moment vond er in de oertijd een onheilige schepping plaats met als gevolg de kosmische ramp die ook wel bekend staat als “de val”. Het resultaat daarvan is de dialectische mens, die zelfs geen schaduw meer is van de oorspronkelijke goddelijke mens en die in zijn actieradius volkomen ingeperkt is.

De mens behield slechts een fractie van zijn oorspronkelijke vrijheid: vrijheid om dieper te vallen, vrijheid om te evolueren. In tegenstelling tot wat velen menen, is dit laatste geen volautomatisch proces. De mens wordt niet geëvolueerd, maar dient zichzelf te evolueren. Dit geestelijke evolutieproces begint met zelfkennis; Mens ken uzelf!