We dragen allen beelden met ons mee. Dat wordt ons vanaf onze eerste stappen op deze wereld aangeleerd: de teddybeer als liefdevolle, warme knuffel, het ‘enge’ spook, de Sint als ‘goede’ man en ‘de boef’ als uitgesproken slechterik. Zo worden onze gedachtegangen gevuld met vastomlijnde indrukken, die we niet voor niets denkbeelden noemen. Als we ouder worden, vullen we zelf deze beeldenreeksen nog eens flink aan. Wij behoeven dit waarschijnlijk niet verder te illustreren met ‘voor-beelden’?

Het woord ‘beeld’ geeft al aan, dat beelden statische dingen zijn. Of ze nu uit steen zijn gehouwen of zijn opgebouwd uit denkstof (en daarmee onze denkbeelden vormen); het principe blijft steeds hetzelfde. Dankzij onze denkbeelden blijft er voor ons maar weinig ruimte over, om ‘vrij’ te denken. De vaststaande beelden versperren ons de weg om ons denken ‘de vrije loop’ te laten.

Zo is het ook met het beeld ‘God’. Alle godsdienstoorlogen vinden hun oorsprong in het verschil van het beeld dat wij - allen afzonderlijk - van God gemaakt hebben. Dit doet denken aan de Beeldenstormen, die circa in 1566 plaatsvonden. Was dit geen machtige, maar o zo trieste poging van de Middeleeuwse mens, zich los te maken van zijn gesneden beelden, die men - ook toen al - buiten zichzelf plaatsten.

Zou het niet veel zinvoller zijn, om dagelijks zo’n beeldenstorm in onszelf te ontketenen? De innerlijke vrijheid, die daardoor zou ontstaan, schenkt ons de gelegenheid om te leren zien, wat werkelijk ‘is’, in plaats van ons te blijven ketenen aan een beeld.