De druppel in de oceaan weet alleen van zichzelf als druppel, en blijft daardoor beperkt tot die ene druppel. De oceaan van ontelbare druppels kent niets buiten zichzelf. Totdat de druppels in zichzelf van de ene, gigantische druppel bewust worden en daardoor voor het eerst echt bestaan. Elke  druppel lost zo op in de oceaan, en de oceaan in elke druppel. En de oceaan weet zichzelf bevestigd als een oceaan van druppels.  

Het zelf van een mens is een raadselachtig, nog onontgonnen gebied. Wat is nu precies het zelf? Valt het eigenlijk wel te onderzoeken? Wat is het verschil tussen zelf en ik?  Die vragen komen op in een tijdperk waarin zelfbeschikking en zelfredzaamheid een steeds grotere rol spelen in het maatschappelijke leven.  

Een bekend gnostiek motto luidt: 'Wie het zelf kent, kent het al'. Hiermee wordt niet het kennen van onze persoonlijkheid bedoeld, maar het pure zelf-zijn, onze geestelijke kern. Deze kern onttrekt zich aan onderzoek, maar is wel te ervaren, namelijk als kracht. Die kracht deelt zich mee aan het bewustzijn, dat daardoor open komt.  

Het bewustzijn is in wezen oneindig, onbegrensd. Door de onbeperkte beweging in de open 'ruimte' kan het albewustzijn ontstaan. Een permanente verruiming vindt dan plaats. Door verinniging groeit het eenheidsbewustzijn, waarmee we met alles en allen wezenlijk verbonden zijn.