Het menselijk wezen wordt wel eens voorgesteld als een omgekeerde boom. Waar een boom wortelt in de aarde en z’n kruin de lucht in steekt, is dat bij een mens precies andersom. Nu gaat het er om, dat er in ons wezen een voortdurende uitwisseling plaats gaat vinden tussen de krachten van de hemel en de krachten van de aarde.

Die krachten kunnen op harmonieuze wijze door ons stromen, van boven naar beneden en van beneden naar boven. De mens houdt daarbij het midden, hij leeft vanuit zijn hart. Een open, liefdevol hart staat aan de basis van het harmonieuze stromen van aarde- en hemelkrachten.

Het wortel schieten van de mens kan in de hemel, in de oneindige kosmos gebeuren. Onderzoeken wij de mogelijkheden daartoe en gaan we de uitdaging aan, die daarmee verbonden is? Net als een boom staan wij tussen hemel en aarde in. Wortelen in de hemel betekent een helder verstand, gevoed door een intelligentie die alomvattend en grenzeloos is.

Het belangrijkste aan een boom is niet zijn kracht, zijn vitaliteit of de schoonheid van zijn bladerpracht. Het belangrijkste zijn de vruchten. Dit geldt ook voor ons. Aan de vruchten kent men de mens, zou je kunnen zeggen. Bij een boom vinden we de vruchten in de kruin, aan de uiteinden van de takken. De vruchten - of resultaten - van een mensenleven hangen af van zijn daden, van de ‘werken van zijn handen’.

Wat doet een mens op het vlak van zijn beschikbare talenten en mogelijkheden?
Daar waar een boom op één plek blijft staan, beweegt een mens over de aarde.
Hij laat met zijn voeten een spoor na. Wat is de kwaliteit van dit spoor?
Of is het met hem, zoals het in de Tao Teh King wordt gezegd: