Ook aardse goden vergaan

Op de stoep ligt een vertrapte foto. Er is nog net een glimp te zien van Michael Jackson. Was het alweer in juni, dat deze ‘King of Pop’ is overleden? “Dit had nooit mogen gebeuren”, huilden zijn ontroostbare fans, zoals altijd wanneer er een beroemdheid sterft. Overal zag je verbaasde gezichten, soms zelfs ontreddering vanwege deze ‘onverwachte’ dood. Alsof men de dood niet kent, niet beseft dat hij bestaat.

Stel je voor hoe deze wereld er uit zou zien, wanneer Michael’s fans hun zin hadden gekregen? Dan zou hij nu nog vrolijk rondlopen en met hem zouden er dan nog velen zijn: Gandhi, John Lennon, Elvis, Jim Morrison, Martin Luther King en Piaf. En dichter bij huis: Toon Hermans, Herman Brood en Simon Vinkenoog.

Ligt er een oplossing in eeuwigdurend leven op aarde of zullen we die verwenste dood moeten leren  accepteren? Aanvaarding kan ons beslist een ander panorama bieden op het leven. Dood houdt toch ook omvorming in en geeft gelegenheid tot groei en ontwikkeling? Zoals de lente pas komt, nadat de winter sterft. Dood vatten we vaak op als levenloos, maar is zij niet een metamorfose, tot een omvorming naar iets totaal anders? Zoals een rups niet verdwijnt, maar transformeert tot vlinder.
Roepen we bij de aanblik van een vlinder: ‘Dit had nooit mogen gebeuren?’ Of zien we dan een klein facet van dat wonderbaarlijke transformatieproces, dat we leven/dood noemen?

Bob Dylan zong ooit:
“Hij, die niet bezig is herboren te worden,
is bezig te sterven.”

Bijna vierhonderd jaar eerder zei Angelus Silesius:
“Sterf al voordat gij sterft,
opdat gij niet zult sterven,
wanneer gij sterven moet,
en eeuwig leven derven.”