Gedichten kunnen de lezer ten diepste beroeren. In veel gevallen bieden ze een trefzekere herkenning van vaak gecompliceerde gevoelens. Maar het hoeft daar niet bij te blijven. Gedichten kunnen ook een appèl doen op de wel eens veronachtzaamde innerlijke roep in ieder mens: de hunkering van de ziel om terug te keren tot haar goddelijke oorsprong. Poëzie die dit vaak weerbarstige verlangen in woorden probeert te vangen, vormt het uitgangspunt van deze bezinningsbijeenkomst over (on)eindigheid.??Vaak worden we verscheurd door onze zieleroep. ?
De Indiase filosoof en dichter Rabindranath Tagore verwoordt dat als volgt: ?   

“De wade die mij dekt is een wade van stof en dood; ?  
 ik haat haar en toch omklem ik haar tederlijk.?   
Mijn schulden zijn vele, mijn dwalingen groot, ?   
mijn schande is heimelijk en zwaar;?   
en toch als ik kom vragen wat er goed aan mij is,?   
dan beef ik van vrees dat mijn bede zal worden verhoord.”??

Maar wie deze door Tagore zo klemmend geformuleerde verscheurdheid durft toe te laten, kan geleidelijk ervaren dat de eigen verstands- en gevoelsgenietingen niet langer echt voldoening brengen. Ze zijn voorbijgaand en vaak onbevredigend. Dat besef maakt het ons mogelijk te gaan luisteren naar het innerlijke gedicht dat in ieder van ons klinkt. Het is de stem van de scheppende stilte die tot ons spreekt en die ons aanzet om ons handelen te vernieuwen.?Wie zo de dichter in zijn eigen hart een plaats geeft, vindt inspiratie om het innerlijke pad te gaan. Het pad waarop het dagelijkse gevoel van eindigheid plaats maakt voor het ervaren van een zekere tijdloosheid, ja: van oneindigheid.

U bent van harte uitgenodigd de bezinningsbijeenkomst bij te wonen.
In alle rust kunt u in de tempel luisteren naar een tekst afgewisseld met stilte en muziek.