Mensen ondernemen steeds vaker verre reizen of voettochten om zich te bezinnen. Bekende verhalen manen ons om op reis te gaan, omdat er iets nieuws kan gaan groeien, omdat er een nieuwe geboorte gloort. Denk aan het kerstverhaal: in een andere stad zal na een lange reis het Jezuskind geboren worden. Of aan Odysseus die na talrijke omzwervingen terugkeert. Maar is het wel nodig om van huis te gaan om vernieuwende inzichten op te doen? Worden we bij onze reislust niet vaak door onrust gedreven? Onrust die ons blijkbaar verhindert om open in ons eigen wezen te kijken.
“Van de ziel zal je de grenzen op je speurtocht niet vinden, al bewandel je elke weg; zo diepe samenhang heeft zij,” zegt de Griekse filosoof Heraclitus. Dat moeten we kennelijk eerst ontdekken en ervaren, voordat we volgens de dichter Fernando Pessoa staan aan de vooravond van onze innerlijke reis:

Welk een vrede, na zo vele reizen, geestelijke en lichamelijke!
     Hoe heerlijk kijken is het naar de koffers, starend als naar niets!
     Sluimer, mijn ziel, sluimer!
     Grijp je kans en sluimer!
     Sluimer!
     Kort is de tijd die je gegund is! Sluimer!
     Het is de vooravond van nooit vertrekken!

Pas dan wordt reizen het gaan van het ene ware, innerlijke pad. Pas dan wordt reizen je ogen, hart en hoofd open houden voor wat er zich onderweg innerlijk in je afspeelt. Onderweg zijn, wordt dan óp weg zijn. Eindeloos zoeken wordt innerlijk vinden.