Kunstenaars

Simon Vinkenoog schreef:

Moge het altijd stil in ons zijn
Het diepste contact met onszelf
Vindt in stilte plaats
Ver van pijn en geweld
Waar vrede heerst
Liefde wijsheid stilte

Waarom zijn er toch altijd weer schrijvers, dichters, schilders en zangers die ons wijzen op de stilte, op het contact met ons ware zelf, op iets “Ongekends” binnenin ons? Waarom heeft dat vaak maar een kort moment van bezinning, van stilte, tot gevolg en gaan we weer snel over tot de orde van de dag?

Toch is er even de herinnering aan dat andere, die stilte geweest. Een soort herkenning. Dat andere, dat nog ongekende Andere, waar ook Herman Hesse van verhaalt in een Reis naar het Zomerland, dat de plaats moet gaan innemen van het ego van de hoofdpersoon.

De groep CocoRosie zingt:
“Sunshine oh sunshine,
If you don’t know why you shine
You have to go into the sun
You’ll have to go inside.”
 
 Zo zijn er veel voorbeelden van kunstenaars als mede wegbereiders voor de mens, om inzicht in zichzelf en de wereld te krijgen. De Genestet  schrijft: ‘Verlos mij van de schijn, oh Heer, geef mij natuur en waarheid weer.’
De symbolisten, waaronder Odilon Redon, geven dat prachtig weer in hun schilderijen.
Voor de schilder Mark Rothko was de kunst zoals hij zei: ”Een avontuurlijke reis naar een onbekende wereld, die alleen kan worden verkend door wie bereid is risico’s te nemen.”

Welke risico’s bent u bereid te nemen tijdens uw reis naar de stilte?