Ziele-wedergeboorte: zo eenvoudig als het doen van de afwas

Klik hier voor een link naar het boek 'Het Levende Woord'

Twee principes

Laatst was ik bij een bijeenkomst. Daar werd gezegd dat de wedergeboorte en weder opstanding van de ziel zo eenvoudig is als het doen van de afwas.

Lawine
Direct nadat deze uitspraak was gedaan kreeg ik een beeld van die lawine aan boeken, symposia, lezingen en andere uitingen over de zoektocht naar God, verlichting, uitredding, heel making en nog wat onderwerpen die ermee te maken zouden kunnen hebben.
Wat ze allemaal zeggen is niet simpel.
En wat mij betreft dan ook: niet aan beginnen.
Verspilde tijd, moeite en energie.

Ja-maar wat, als alles lukt?
Maar…..Op weg naar huis begon het al. ’s Nachts ging het door. Een week later kon ik het niet meer wegstoppen.
Steeds weer trekt het onderwerp mijn aandacht.
Wat als het echt zo simpel is?
Het lijkt wel op een titel van een boek dat ik in de kast heb staan: ja-maar wat als alles lukt?
Beslist een aanrader. Helpt je de zaken om te draaien.
En dat is precies wat ik heb gedaan.
Dus ben ik aan de slag gegaan met het uitgangspunt: de wedergeboorte en wederopstanding van de ziel is zo simpel als het doen van de afwas.
Flauw is te zeggen dat ik al jaren de afwas niet meer doe omdat ik een vaatwasmachine heb.
Maar misschien zit er zelfs wel in een zo op het eerste gezicht flauwe ingeving een kern van waarheid. Ik deed de simpele dingen al lang niet meer.

Denken lost geen problemen op
Ik volgde symposia waar de ene geleerde het nog beter en mooier wist te vertellen dan de ander. Soms werden die bijeenkomsten sneller gemaakt. Dus elke spreker kreeg een half uur en dan kon de volgende alweer aan de bak.
Daar haakte ik nog sneller af.
Het trok mij helemaal mijn hoofd in en ik weet dat daar de oplossing van het probleem niet is te vinden.
By the way: ik ben er van overtuigd dat mijn denken sowieso helemaal geen enkel probleem echt kan oplossen. Mijn denken inschakelen als mijn gevoel het kan omvatten, dan juist weer wel.
Dan kan mijn denken lekker analyseren, daar is het goed in, het geheel omvatten, dat gaat hem slecht af.
Dus nu ook eerst naar mijn hart om na te gaan of ik er wel een gevoel bij kan hebben, een gevoel bij de eenvoud van het komen tot de wedergeboorte van de ziel en de wederopstanding.

Twee principes, voortplanting en ego.
Ik heb het eerst maar een tijdje in de week gelegd bij mijzelf. Ik wachtte rustig af. Tot er iets bij mij opkwam dat zou kunnen helpen bij het vormen van begrip.
En ja…..de eerste ingeving was om de eenvoud van de werking van deze wereld te duiden.
Ik dacht waarom ook niet.
De complexiteit van onze wereld is gigantisch.
De vraag is of het mij lukt om onze wereld terug brengen tot een paar principes.
Vooralsnog wel.

Het eerste principe is: voortplanting.
De wereld wil voortbestaan dus planten de bewoners zich voort.
Mentaal, emotioneel en fysiek.

Tweede principe: het eigene, of wel het ego.
Het ego ziet zichzelf als het centrum. Daar waar alles om draait. Het ego wil zich alles toe eigenen.

Hoe vindt je die twee basis principes terug?
Op het mentale vlak in bijvoorbeeld een situatie dat ik iets bedenk. Dan zorg ik ervoor dat anderen het niet jatten en vestig zo mogelijk een patent. Ik plant mijn gedachten voort en zorg ervoor dat het van mij blijft.
Collectief planten ego’s zich voort op het vlak van de gedachte door het uitvaardigen van regels en voorschriften. Waar natuurlijk anderen zich aan moeten houden. In het geval zij zich niet conform  gedragen dan zijn de consequenties straf, boetes, gevangen neming, uitsluiting en zo nodig nog zwaardere maatregelen.

Op emotioneel vlak als ik een relatie aanga met iemand. Ik zorg dan voor een ring, waarmee ik anderen toon dat het mijn relatie is. Verder ben ik waakzaam dat niemand mijn relatie afpakt.
In een bedrijf worden contracten afgesloten zodat ze zeker weten dat als het mis gaat ze er niet slechter van worden.

Op fysiek vlak dat de kinderen die ik veroorzaak natuurlijk ‘mijn’ kinderen zijn. Net zoals mijn familie. Zeker voor ‘mijn kinderen’ geldt dat als het nodig is ik mijzelf voor hen opoffer. Zij zijn mijn alles en gaan boven alles.

Alles onder controle
Voortplanting en ego zijn hiermee geduid.
Maar ook oorlogen, ruzies en conflicten, stelen, jatten, ontvreemden, omdat andere ego’s willen hebben wat ik heb.
Ik zorg voor sloten, geheime codes, waterdichte afspraken en desnoods wat leugens om de ander niet zonder mijn instemming toegang te laten verkrijgen tot dat wat van mij is.

Door de bomen het bos…

Al snel tijdens het vormen van deze gedachten werd het weer complex. Ik verloor direct de eenvoud die ik net dacht te hebben ontdekt uit het oog.
Door de bomen zag ik het bos niet meer.
Toch is er hulp.
Je hoort die helikopter vliegen boven het bos.
Je ziet ze turen en zich afvragen waar ik ben.
Zich de vraag stellen hoe ze mij in Gods naam hieruit kunnen redden.
Ik zoek natuurlijk naar die open plek.
Daar waar ruimte is voor die helikopter om te kunnen landen.
Zo voel ik mij, zo ongeveer.
Ik ging dus op zoek naar die plek waar weinig was.
Waar eenvoud heerst.
Ik ging dat eerst buiten mijzelf zoeken.
Op die zoektocht kwam ik in die bijeenkomst dus iemand tegen die vertelde over de eenvoud van de bedoeling van het leven en de roeping van de mens. Het tot ontwikkeling laten komen van de nieuwe ziel. En dat dit groeiproces net zo eenvoudig is als het doen van de afwas.

Op zoek naar de eenvoud.
Eerst in mijn omgeving gezocht en gevonden.
Maar nu verder op zoek.
Mijn wereld is er niet zomaar.
De mens ook niet.
Intuïtief spreekt mij de roeping van de mens om te komen tot fundamentele vernieuwing erg aan.
Nu het nog kunnen duiden op een eenvoudige manier.
Ik ben ermee aan de slag gegaan door mijzelf de vraag te stellen: waarin drukt zich die eenvoud uit?

Waar is de vraag aan gericht?
De eerste impuls om de eenvoud in mijn eigen leefomgeving te ontdekken heb ik gedaan.
Maar wat heeft het mij gebracht als het gaat om de eenvoud te vinden in de zielewedergeboorte?
Dus ik besloot niet meer in te gaan op suggesties die er niet direct mee te maken hebben. Dat heb ik gedaan en het verwarde mij alleen maar.
En elke keer als ik antwoorden ging ‘verzinnen’ ging ik terug naar die vraag.
Richtte mij op mijn hart en stelde die vraag ‘in mijn hart’.
Ik wilde dat daar het antwoord kwam.
Dan kon ik het altijd nog gaan analyseren met mijn hoofd.

Aan zielewedergeboorte gaat ziele-zwangerschap vooraf
Laatst zag ik een documentaire over het proces van bevruchting tot aan het ontstaan van de foetus. Wat mij opviel is dat een groot percentage bevruchte eitjes het helemaal niet redt. Wat mij ook opviel is dat een bevrucht eitje zich een toegang moet forceren tot de baarmoederwand en dat vervolgens bloedstromen moeten worden omgelegd. Kans van slagen…..zo ongeveer 40%..!?
Kortom een procedure waarin veel weerstanden moeten worden overwonnen.
Als er al zo veel weerstand is van een geboorte die hoort bij onze natuur en ons leven, dan zal er ook het een en ander aan voorwerk moeten gebeuren wil de ontwikkeling van de nieuwe ziel gaan leiden tot een daadwerkelijke geboorte. Zij is immers uit een natuur die zich niet verhoudt tot onze natuur.

Het hele proces van de voortplanting fascineert mij, zo ook het proces om te komen tot de geboorte van de nieuwe ziel.
Nooit gedacht, dat ik zo gebiologeerd kon worden door iets simpels als de afwas.

Nieuw leven versus mijn leven?

Met zwangerschap, geboorte en wedergeboorte in het achterhoofd ben ik begonnen met het onderzoek naar hoe dan voorafgaand aan die wedergeboorte van de ziel dat proces er uitziet.
Wat gebeurt er om het mogelijk te maken.
Maar ook: hoe verhoudt zich dat nieuwe leven tot mijn leven?
Het eerste dat mij inviel is dat de weerstand die mijn ego heeft tegen deze nieuwe geboorte mij volkomen logisch in de oren klinkt.
Mijn ego streeft ook naar bezit.
Dus dit proces zie ik ook als mijn proces.

Toch geen controle
Alleen al het idee dat ik iets op gang breng dat ik niet kan controleren is voor mij al lastig.
Mijn ego zal het moeten laten gebeuren. Mijn ego zal dat wat hij beschouwt als zijn territorium moeten prijsgeven.
Nou, ga er maar aanstaan.
Dat is een weg die niet voor iedereen is weggelegd.
Sorry, ik bedoel dat deze weg natuurlijk voor iedereen is weggelegd, maar dat ik denk dat er veel ego’s zullen zijn die er niet over prakkiseren om hiermee aan de slag te gaan.
Mijn ego wordt er namelijk niet beter van, hij zal zich los moeten maken van dat wat hij ziet als zijn eigendom.
Bijvoorbeeld alle gehechtheden, materie, macht.
Als deze voorwaarde niet wordt ingevuld wordt elke conceptie ongedaan gemaakt. Geen bevruchting, geen nieuwe ziel.

De ideale omstandigheden voor nieuw zieleleven
Wat is er nodig om een geboorte van de nieuwe ziel te laten plaatsvinden?
Een omgeving waarin dat kan en waar na een bevruchting het nog te geboren wordende principe niet direct wordt afgestoten.
Een baarmoeder die de energieën van het levensveld van die nieuw te geboren ziel kan koesteren. Maar ook een verbinding kan hebben met ons als drager.
Schiet mij te binnen dat het lijkt op de cocon van een rups.
De rups bouwt het, de vlinder gebruikt het.

Waar blijft de eenvoud zal je denken.

Dus probeer ik het terug te brengen tot een paar aandachtspunten.

Eén: stil worden
Ten eerste: loslaten, ruimte maken.
Hoe: door te onderkennen waaraan ik gehecht ben.
Is loslaten moeilijk dan schort er ofwel nog iets aan mijn inzicht over hetgeen losgelaten moet worden, ofwel ik wil het (nog) niet echt.
En omdat er gezegd was dat het zo simpel is als het doen van de afwas: Water, vuile kopjes, zeep, borstel. Dit alles met elkaar in verbinding brengen, klaar.
Het lichaam ontdaan van zijn vuil, i.c. gehechtheden.
Leeg.
Dus niet meer vol zijn van iets.
Hoe weet je dat je nog vol bent van iets?
Als je de niet te stoppen neiging hebt om het te delen met anderen.
Wil je daar vanaf?
Kijk er dan naar als naar een storm.
Wacht tot hij is gaan liggen.
Dan toont zich de stilte weer. En je hart en hoofd worden dan weer een tempel.
De tempel waar zo veel over wordt gesproken.

Twee: gericht op het nieuwe
Ten tweede: het regelen van een veld in mijzelf, een baarmoeder, waarin dat nieuwe leven kan gaan ontstaan.
Is dat iets dat je zelf doet?
Ja en nee.
Ja, als het gaat om je gerichtheid op die wedergeboorte, nee je bouwt dat veld niet zelf op. Als je hart en hoofd stil zijn geworden en je bent gericht op het laten plaatsvinden van die wedergeboorte dan komt dat proces op gang.

Drie: conceptie en geboorte
Ten derde: Terug naar de eenvoud van de voortplanting.
Alles dat wordt voortgeplant ontstaat uit een samenvoeging van een mannelijk en vrouwelijk principe.
Kennelijk voegen twee uit de natuur van die nieuwe ziel voortkomende principes zich samen.
Als die conceptie lukt en het veld, de baarmoeder is sterk genoeg, dan vindt die geboorte plaats.

Zo eenvoudig als de afwas, verder niets…
Was het appeltje eitje om te komen tot die eenvoud?
Nee.
Bij elk woord, elke zin, voel ik de neiging om het toe te lichten, uit te breiden, te voorzien van verwijzingen naar waar dat volgens mij allemaal ook wordt onderkend of mij helpt in de bewijslast. Het lijkt allemaal zo logisch, maar maakt het nodeloos complex.
Wat ik er aan doe?
Afkappen.
Ik ga er niet op in.
Ik strijd voor eenvoud. Een strijd die ik alleen maar in mijzelf hoef te strijden. Dat maakt het op zich weer makkelijk.
Hoe ik dit doe?
Door complexiteit te weigeren.
Steeds weer terug te gaan naar de eenvoud van het basisprincipe van de bevruchting, de voorwaarden ervoor en het resultaat ervan.
Twijfel ik af en toe?
Ja.
Wat doe ik er mee: heet het van harte welkom. Laat het zijn voor wat het is.
Twijfel is een partner waarmee ik niet wil dansen.

Reacties

Voeg reactie toe

Geschreven door Kees op vr, 2-12-2016, 08.37u

Met veel plezier gelezen. Heel praktisch. Hartelijk dank.

Geschreven door Jes Jespers op zo, 18-9-2016, 18.39u

Een: stil worden.
In het boek der wijsheid schrijft Meister Eckhart:
"Een bewust mens is hij die in stilte verblijft. Een bewust mens herkent dat alles in het eeuwige nu in stilte geboren wordt en deze oorspong leeft in hem"
Als de afwas goed is gedaan, je jouw fysieke en geestelijke wereld hebt opgeruimd, dan zijn de voorwaarden geschapen dat een mens in stilte kan verblijven. Stilte is de baarmoeder in je waarvan Meister Eckhart zegt: "Bewustzijn wordt geboren uit stilte"
De aandacht die je aan iets schenkt is jouw voedsel aan het voorwerp waar je deze op richt. Je aandacht op de stilte in je richten en gericht houden is het geheim. Via het NU zijn we verbonden met de Eeuwigheid en het AL in ons, inzichten waaraan we toe zijn ze te kunnen bevatten, zo is mijn ervaring, worden je uit die stilte aangereikt. Deze ervaring leert je dat alle 'weten' er al is en jij het niet bent die 'denkt' doch slechts de ontvanger van gedachten bent. Je identificeren met de inhoud van wat er gedacht wordt was misschien al een gepasseerd station, het station dat jij de denker bent wordt daarmee dan ook mog eens gepasseerd. Aandacht schenken aan de stilte tussen gedachtes maakt dat de stilte in je groeit en daarmee je ontvankelijkheid voor het ontvangen van gnosis.
Als we wakker worden doen we geheel mechanisch ons ding, functioneren op een prachtige manier als biorobots, dit dagbewustzijn, ook wel wakende slaap genoemd, kenmerkt zich door meesttijds ' in gedachten te zijn'. Wij zijn echter geroepen om te 'ontwaken'. Ontwaken houdt in dat we moeten leren te gaan waarnemen door beheerst onze aandacht als instrument daarvoor te gaan gebruiken vanuit een stille geest.
Alleen een al ontvankelijke geest kan ontvangen, zoniet dan is deze kennis 'als parels voor de zwijnen', dus ik stop nu ook maar met zenden, voor ik het nog over 'gunas' en zo meer ga hebben.

Geschreven door Louis op zo, 18-9-2016, 18.39u

Begrijpelijk en simpel geschreven metafoor over een weg naar nieuw leven, ik kan mij daarin vinden.

Geschreven door Jes Jespers op zo, 18-9-2016, 18.38u

Toen ik me lang geleden bij een nieuwe club aansloot werd me gevraagd ´even´ op schrift te stellen ´wie ik was´. Mijn CV, die ik er meteen bij pakte, hielp mij geen spat verder, daarin stond wat mijn opleiding en werkervaring was, maar niet wie ´ik´ was. De vraag ´wie ben ik´ liet mij niet meer los. Hiermee begon het afpellen van de schillen van de ui die ik was, elke schil een identiteit, die ik ergens aan ontleende. Elke ervaring die je beleeft levert emoties op die, als je die bewust bent, je een mentale foto doet maken en je zegt ´ik ben ...´. Je zegt daarmee nooit ´wie je bent´, je zegt er slechts mee ´wat je bent´. We zijn natuurlijk niet die grote verzameling van ´watjes´ waarvan je gezegd hebt dat jij dat bent. In ons is geen duurzaam ´ik´ te vinden en we zijn duidelijk niet in staat te zeggen wie we zijn. Dit waarnemen van je geleende identiteiten kun je aardig vergelijken met een afwasproces, wij zijn inderdaad zelf de vaat, en het ego is het vuil op de vaat die het denken voelen en handelen veroorzaakte. Zo buiten zo binnen, als de vaat opgeruimd is voel je jeZelf ook opgeruimd. Observatie van het denken kan je duidelijk maken dat alles waar je nog aandacht aan moet schenken omdat het nog niet af is, je door het denken alsmaar blijft worden aangereikt. Het is brandstof voor het denken, het maakt mede dat een mens niet in het NU kan zijn maar gaat lopen dagdromen. Opruimen van die droomfiguren in je en doen wat er gedaan moet worden maakt dat de geest steeds vaker ´tegenwoordig´ in het NU zal zijn. Je de vraag stellen ´ik ben benieuwd wat mijn volgende gedachte zal zijn?´, zal je helpen steeds langer arm van geest te zijn en in die eenheid met de stilte in je worden je die inzichten aangereikt die je ontbeert. Het ego is in feite de hel in je en de hemel, je thuis, is de stilte waaruit het bewustzijn ontspruit in je.
Als je niet meer je ego bent, ben je vanZelf jeZelf. Het gestelde dat `weder opstanding van de ziel zo eenvoudig is als het doen van de afwas` onderschrijf ik hierbij.
In onderstaand gedicht heb ik ´mijn wedergeboorte´ getracht te verwoorden:

Geboorteviering

Leven is vervoegen van het werkwoord ZIJN
JeZelf zijn de bloeiwijze van het menselijke zijn
Niet langer levend in het donker
Maar van binnenuit verlicht en blij
Niet langer gekerkerd in je denken
In wie jij denkt en gelooft te zijn
Niet langer aan wat dan ook je identiteit ontlenend
Maar spontaan, frank en vrij een niemand zijn
Bevrijd uit die cocon door anderen en jou geweven
In tegenwoordigheid ontwaakt bij zinnen
Eenieder en alles op je weg beminnend
Het paradijs belevend waar het altijd is
Hier en NU
Jes Jespers 15-12-2014

Geschreven door Rob op zo, 18-9-2016, 18.37u

Ronduit geweldig, ik heb mijn hele leven al een zoektocht denken dat er nog iets is.
Alles valt nu zo op zijn plek ook de 2 obstakels ik heb nml een verlamming overgehouden na een operatie. dat doet zeer maar wat het meest pijn doet dat ik niet kon vinden wat het belangrijkst is in het leven.

Het inleven.

Geschreven door Michiel uit N op zo, 18-9-2016, 18.42u

Samen met ziele wedergeboorte wordt altijd ziele wederopstanding genoemd.Net zoals wij afhankelijk zijn van ons denken, dat ook wel de geest wordt genoemd, zo is de nieuw geboren ziel voor zijn levensvatbaarheid afhankelijk van de Geest (met opzet met een hoofdletter geschreven). Deze Geest wordt ook wel benoemd als Heilige Geest of Helende Geest. Als de nieuw geboren ziel de verbinding met die Geest ondergaat is er sprake van een wederopstanding. Een Geest-Ziele-Mens is dan weer opgestaan in jou. Het mooie is dat je met je ego dat proces kan faciliteren.

Geschreven door Rene uit Egmond op zo, 18-9-2016, 18.36u

Zo eenvoudig als de afwas....de waarheid is eenvoudig, dat ik geloof ik ook! Dat maakt er over te spreken zo moeilijk veroorzaakt door onze "ingewikkeldheid" van met name ons brein. Nu mijn vraag: wat gebeurt er na de ziele- geboorte? Wanneer mogen we een vervolg verwachten? Wij zijn in gespannen ver-wachting!

Geschreven door Beatrice op zo, 18-9-2016, 18.35u

Wat origineel en verfrissend. Heel herkenbaar en leuk geschreven.

Geschreven door Ronald Hermes op zo, 18-9-2016, 18.35u

Ik kan goed mee met de symbolische benadering. Wat een mooi stuk . Ook merk aansluiting bij Yalcin wat betreft de gevangenis. Josine vat het vlot samen alles is er al het is een kwestie van er van het zien dat het er gewoon al is. Doet mij altijd goed deze overeenstemming te zien vanuit verschillende invalshoeken wordt meen ik hetzelfde bedoeld.
Wat ik fijn vind is dat vanuit deze spontane manier van reageren niet de een of andere filsooof wordt herhaald maar er werkelijk een eigen verwoording van de eigen ervaringen wordt gegeven.
Wat mij fascineerd en waar ik in geinteresseerd ben is de synchroniciteit van ervaringen en daar ben ik weer benieuwd wie mij op een nader te onderzoeken spoor kan zetten wat mij kan inspireren. Want alles kan er al zijn maar ik kan toch ook voortdurend iets leren over mijn of een ander zijn manier van reageren en in de wisselwerking met elkaar. En soms kan iemand die flink heeft nagedacht mij op een genoegzaam spoor zetten. Niet meer zo symbolisch maar wel ontzettend boeiend!

Geschreven door josine foreman op zo, 18-9-2016, 18.34u

Alles is er al. Er hoeft niets weg of achtergelaten te worden(ego). Het is een innerlijke shift van waar vanuit alles wordt waargenomen wat zich voordoet: Het ego of "de ultieme werkelijkheid" welke wij zijn, die er altijd al is, niet hoeft te worden of geboren of opgroeien! Be well, Josine

Geschreven door Yalcin op zo, 18-9-2016, 18.33u

Wow, een geniaal stuk. Ik roep ook al jaren dat alle boeken, goeroes, mystici, denkers, filosofen zo snel mogelijk overboord moeten om tot consistente realisatie te komen. Eenmaal leringen van bovenstaande opgeslagen in het onderbewuste zal je in een mentale gevangenis houden. Logica brengt je van 1 naar 2,3....... Eenvoud brengt je naar niets, en dan kan het proces beginnen...

Geschreven door Arjan op zo, 18-9-2016, 18.33u

Misschien is het zinvol om de vergelijking tussen de afwas doen en zielewedergeboorte symbolisch te benaderen. Het gaat dan niet om de vraag of dit moeilijk of gemakkelijk is, maar om het verwerven van inzicht in het proces.

Er kan niet gegeten en gedronken worden als de afwas niet is gedaan. Als mens kunnen we het hemelse brood en de geestelijke wijn niet ontvangen voordat er in onszelf een afwas of reiniging heeft plaatsgevonden.

Zo moeten bijvoorbeeld oude denkpatronen die in het verleden functioneel waren, maar nu een belemmering vormen voor vernieuwing, worden weggewassen.

Waarmee identificeren we onszelf? Naar mijn idee is het onjuist om onszelf te beschouwen als de afwasser.

Als ego zijn we geneigd ons te identificeren met het vuil op het servies. Gezien vanuit de ziel zijn we zelf het servies. Dat servies kan weer voldoen aan zijn opdracht wanneer het zich blootstelt aan het levende water dat wordt bestuurd door de uitvoerder(s) van het goddelijke scheppingsplan, gesymboliseerd door de afwasser of de afwasmachine

Geschreven door Ronald Hermes op zo, 18-9-2016, 18.32u

Dit onderzoekende doet mij prettig aan. Mij komt het voor dat het goed is te blijven kijken naar de drijveren die mij bewegen. Wanneer ik zie wat mij drijft dan zie ik vaak eveneens dat het gekoppeld is aan mijn ego om iets te willen. Praktisch gezien best handig een schone vaat een opgeruimde kamer een goede planning van mijn dagelijkse activiteiten enzovoort. Psychologisch gezien een ander verhaal.. De beste contacten en relaties ontstaan, is mijn ervaring, spontaan zonder de voorbedachte rade. Ik herken het genoegen van de eenvoud waarvanuit de liefde dit ontstaat. En ik ben er dankbaar voor, sta er graag voor open. Het is een genoegen om onze gemeenschappelijke verbinding via de liefde te mogen voelen en ervaren. Soms zo eenvoudig als de afwas?

Geschreven door Frits op zo, 18-9-2016, 18.32u

Prachtig geschreven. Dank u wel.