Reactie op de bezinning: Het wonderbare geheim van het hart.

Mijn buurvrouw een mysterie?
Er staat op deze website, bij bezinningen, een tekst over het wonderbare geheim van het hart.
Deze blog is een reactie op die tekst.
Voor mij staat ‘het wonderbare geheim’ synoniem voor ‘mysterie’.
Zowel bij geheimen als mysteries voel ik weerstand.
Ik vraag mij af waarom dat zo is.
Mysterie. Mijn buurvrouw is een mysterie.
Wij wonen al 25 jaar naast haar (en wijlen haar man) en we hebben haar één keer gesproken.
Zij is voor mij een mysterie.
Waarom?
Ik zie haar wel, maar heb geen contact.
Gek genoeg is de situatie met mijn buurvrouw de brug naar het wezenlijke van waarom iets of iemand een mysterie kan zijn.
Ik heb er geen contact mee.
In het geval van de tekst van deze bezinning is er geen relatie tussen de tekst en mijzelf.
Ik wil het wel doorgronden, net zoals ik in het begin ook contact wilde met mijn buurvrouw.
Ik nam echter de stap niet en zij ook niet.
Dus in het geval met mijn buurvrouw laat ik het daar bij.
Waarom dan deze capriolen in mijn hoofd?
Kennelijk raakt mij iets als het gaat over het hart.
Zeker als er over gesproken wordt dat het de standplaats van de ziel is.
Dan voel ik een zekere onrust.
Voorheen ging ik aan de haal met die onrust.
En leidde mijzelf vooral af.
Ik kon er niets mee.
Tegenwoordig sta ik meer stil bij dit soort dingen die in mij plaatsvinden.
Niet dat het de onrust weghaalt.
Ik loop er niet meer van weg.
Daardoor sta ik meer open en kan toelaten dat er zaken zijn die ik (nog) niet begrijp en ze daarom betitel als mysterie of een geheim.
Ik kan dat wat er speelt nog niet aanraken, maar wil het wel.

Laatst was ik op een cursus en daar ging het over God.
Of je gelooft in God.
Ik vind dat lastig.
“Kan je wel leven met de idee dat er iets is dat wereld en mensheid schept”, werd mij gevraagd.
“Zoals een Schepper?”
Ja, dat kan ik wel.
Dus met het synoniem kan ik wel leven. Schepper.
Later op de avond kwamen de woorden Heilige Geest voorbij.
Daar werd voorgesteld om dat eens te benoemen al Helende Geest toen ik ook daarbij weer een ongemakkelijke reactie voelde opkomen.

…zet je het open, komen de antwoorden vanzelf
Je voelt hem al aankomen: het is een patroon in mij.
Ik interpreteer die onrust die ik in mij waarneem als weerstand.
Het wordt dus zo langzamerhand tijd dat ik daar wat aan doe.
Naast die weerstand ervaar ik ook een aantrekkingskracht.
Ik ben er van overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde dan geld verdienen, voor jezelf en elkaar zorgen, bewustzijnsverruiming en meer van dat soort zaken.
Ik besef dat juist deze overtuiging de reden is dat die onrust zich in mij voordoet.
Het is als een stem die ik niet stil krijg.
Er hoort ook een verlangen bij dat ik niet kan stillen.

Vandaar dat ik als het ware maar eens op de bel ben gaan drukken bij het huis van mijn buurvrouw.
Als ik de onrust in mij niet kan stillen dan moet ik er wat mee.
Initiatief nemen.
Het komt niet vanzelf op mij af.
Ik moet zelf het contact aan gaan om te ontdekken wat er achter het geheim schuil gaat.
Soms lukt dat, soms niet.
Zo ben ik naar lezingen gegaan, maar lezingen zijn niet zo mijn ding.
Ik heb meer behoefte aan een interactie.
Dan vormt zich bij mij begrip en verdwijnt het geheim.
Dat gebeurde bijvoorbeeld in een cursus waarin er veel interactie was tussen alle deelnemers.
Wat ik daar vooral van opstak is dat anderen net zoals ik niet zo gesteld zijn op geheimen en mysteries, maar dat zij de weg in hun hart konden openen en de antwoorden als vanzelf kwamen.
Niet op gezag van anderen, maar uit onszelf.

 

Reacties

Geschreven door AMM Jeannet MUlder op wo, 1-3-2017, 09.20u

Ja, ik heb ook zo iets, en al heel lang. 'wonderbare geheimen van het hart' , of van ziel? of geest, of van die drie te samen?
Het blijft, zonder er achter te komen - wie-wat-waar? werkzaam en niet te bevestigen......
Moet dat geheim zijn, wat niet mag worden bevestigd, dat vraag ik mij af.

Maar het grote mysterie van leven dat zal altijd MYSTERIE zijn en blijven.

Voeg reactie toe