Iemand accepteren zoals hij/zij is. Kan ik dat?

Na mijn beslissing om mij te richten op de ontwikkeling van de ziel heb ik veel gesprekken hierover gevoerd en boeken gelezen. Ik zocht vooral ook richtlijnen voor mijzelf. En als mij iets duidelijk geworden is dan is het wel dat als je een duidelijke keuze maakt er van alle kanten hulp komt om die keuze te kunnen realiseren.

Zo stuitte ik op, zeg maar een aanwijzing, die ik met je wil delen.

Aanvaard ieder mens zoals deze handelen moet uit zijn of haar bloedsstaat.

Wat wordt hier aangesproken?
Het ego? Iedereen aanvaarden zoals deze is of doet?
Mijn ego kan dat helemaal niet zomaar.
Als ik mensen of situaties niet begrijp reageer ik altijd heftig.
Mijn probleem.
Maar als ik begrip moet gaan vormen voor alle situaties die maar voor kunnen komen dan ben ik nog tien levens bezig.
Kennelijk zie ik iets over het hoofd.
Begrip opbrengen voor alles en iedereen.
Mijn probleem is dat ik de logica ergens van wil begrijpen.
Dat weerhoudt mij om de stap te maken naar aanvaarding.
Het zou betekenen dat ik mensen en situaties moet aanvaarden zoals ze zijn ook zonder er begrip voor te hebben.
Dat klinkt voor mij als berusting.
Iets in mij zegt dat het aanvaarden van ieder mens zoals deze moet handelen uit zijn of haar bloedsstaat een zin is die gesproken is tot mijn ziel.
Mijn ego loopt vast in het willen begrijpen.
Dus ben ik daarmee gestopt en zet mijn ego in de positie van de waarnemer.
Ik ben dus gestopt met het willen begrijpen.
Ego neutraal om het zo maar eens te zeggen.
En omdat de ziel net zoals het ego een eigen kracht heeft kan zij van zich laten spreken.

De ziel kan alleen plaats innemen die ik vrijwillig afsta
De persoonlijkheid als een parkeerplaats.
Als het ego een plek vrij geeft kan de ziel die innemen.
Dus de ziel kan het wel, dat aanvaarden zoals iedereen is zoals hij of zij moet handelen.
Dus niet.
Merkte ik.
Daar moet nog wat voor gebeuren.
Aan de slag zoals mijn ego dat deed?
Nee.
Dus ik stel mij open en wacht.
Dat brengt mij op de strekking van het Onze Vader.
Het lijkt een omweg, maar uiteindelijk kom ik tot een aanvaarding van een ieder zoals hij of zij is.
In mijn woorden is de strekking van het Onze Vader als volgt:
Ik erken dat er een Schepper is.
Ik erken dat de werkingskracht van deze Schepper helend is.
Dat de tegenwerkende krachten in mij er voor zorgen dat die helende kracht tot zijn tegendeel verkeert.
Beide, het ego en de ziel kunnen zich hechten.
Beide dienen in te zien welke hechtingen zij hebben los te laten, zodat de ziel kan komen tot een wedergeboorte.
Hiervoor hechtingen aan bijvoorbeeld het oordelen over anderen fundamenteel loslaten en niet alleen terzijde schuiven.
Voor het ego is het doel neutraal te zijn en te blijven.
De ziel moet zich vrij maken.
Zich fundamenteel bevrijden.
Om dat te bewerkstelligen richt de ziel zich tot haar Vader, de Schepper, God.
Als de ziel zich op Hem richt en het ego een handje helpt, dan ontvangt de ziel automatisch de krachten die voor haar groei en ontwikkeling noodzakelijk zijn.

Ik aanvaard mezelf, zoals ik handelen moet
Diverse crises in mijn leven brachten mij steeds dichter bij de eenvoud van dit gegeven.
Ik heb die crises nodig gehad.
Ik ervaarde het als fantastisch als ik met mensen in contact kwam die mij mijn crises lieten ervaren, zich er niet in mengden.
Ik wil het dus zelf: acceptatie door een ieder zoals ik ben, want ik handel omdat ik zo moet handelen.
Dat zit hem in mijn bloed, mijn bewustzijn.
Als er dan mensen in mijn omgeving zijn die mee kunnen lijden zonder zich in mijn proces te mengen ervaar ik dat als een wonder.
Het wonder van een ieder zijn of haar eigen ervaringen laten.
Precies zoals dat voor die persoon zich voordoet aan de hand van het bewustzijn, het bloed, de bloedsstaat.
En waarom?
Om de ziel, de nieuw geboren wordende ziel zich te kunnen laten ontwikkelen.

Reacties

Geschreven door Judith op zo, 18-9-2016, 17.55u

Wauw één en al herkenning, dank voor het open 'baren'

Geschreven door Monique op zo, 18-9-2016, 18.01u

Mooi geschreven.
"Als ik mensen of situaties niet begrijp reageer ik altijd heftig.
Mijn probleem." Dit is helemaal waar "mijn probleem" meer "mijn leerschool".
Aan het heftig reageren gaat wat voor af , een gevoel iets in jou wordt aan geraakt.
Als je iets van de ander vindt of iets triggerd je, wil dit zeggen dat het iets in jou raakt
wat nog niet is uit gewerkt. Het mag er niet zijn , daarom zal je het altijd in de buitenwereld tegen komen. Wat we zien in de ander gaat over ons zelf . [ ken u zelve]

Geschreven door Geronimo op zo, 18-9-2016, 18.02u

Het grote probleem is de verwarring die er is over de terminologie. Wat versta je onder de ziel en wat onder het ego. Naar mijn beleving is de ziel goddelijk; er is maar een Ziel; deze ziel is nooit geboren en zal ook nimmer sterven; het is zuiver bewustzijn, onbevlekt, alles doordringend, eeuwig, zelf-lichtend analoog aan de Zon. Het ego is de individualiteit, geboren uit onwetendheid, derhalve is hij zich niet meer van bewust dat hij in wezen de goddelijke Ziel is, zijn bewustzijn is geconditioneerd. Tevens identificeert het ego zich met het denken, voelen en het lichaam, waardoor hij gevangen wordt door de zintuigen en de wereld der objecten. De weg terug is via negatie gepaard met het besef wie je niet bent. Je bent dus niet het ego met zijn denken, voelen en lichaam.

Nog een belangrijk punt is het besef dat de dialectiek niet bestaat. De strijd tegen de dialectiek roept alleen nog meer spanning op. Door onwetendheid wordt yin en yang van elkaar gescheiden, maar door ze te verenigen, heffen zij elkaar op en wordt de alles helende cirkel van de goddelijke Ziel zichtbaar.
Dat zegt Hermes ook: zo binnen zo buiten en zo boven, zo beneden en vice versa. Subject en object zijn een. Met andere woorden dialectiek is een illusie. God is immanent en transcendent; al wat daar tussen ligt is onwetendheid, fijn en grofstoffelijke materie, geconditioneerd bewustzijn, derhalve vergankelijk.

Nog een punt is dat het ego, het individu met het denken, voelen en lichaam louter de ik-gedachte is. Met andere woorden de mens minus de ik-gedachte is de goddelijke Ziel, God. Dit is het proces van transformatie. Beseffen wie je werkelijk bent. Aan het einde van de rit fuseert het ego zich met de Ziel. Deze opdracht laat het hart je continue horen, luister maar naar zijn kloppen: IK-ik IK-ik IK-ik. Ken U zelve!
Iemand accepteren zoals hij/zij is? Dat kan: immers als ik diep in de ogen van de ander kijk en zeg 'ik hou van je' zeg ik in wezen, dat ik van mijzelf hou (Kahlil Gibran).
Namaste, ik eer de plek in jou waar het hele universum samenkomt; ik eer de plek in jou waar liefde, waarheid en vrede heerst. Wanneer jij in die plek bent in jou en ik in die plek in mij, dan zijn wij een!
Mijn Ziel, groet uw Ziel!

Geschreven door Winnie op wo, 19-10-2016, 15.33u

Heel helder en herkenbaar geschreven, dank!

Geschreven door Yolanda Klooster op do, 27-10-2016, 13.06u

Ik roep het al jaren, met de acceptatie wordt het leven een groot plezier, maar ook ik ben niet altijd verschoond van een oordeel, goed op jezelf letten is mijn devies, heb nu geen tijd om uw uitgebreidde stuk door te nemen maar 5 november beschik ik weer over internet thuis, en dan neem ik er uitgebreid de tijd voor, Hartegroet, Yolanda Klooster

Geschreven door Maria Mesman op wo, 9-11-2016, 20.49u

Door dit stukje te lezen kwam de vraag bij mij op ; Kan ik mij zelf accepteren zoals ik ben..

Geschreven door Martine op wo, 9-11-2016, 20.50u

Dank voor de inkijk in je reis ik vond het mooi om te lezen

Geschreven door Nia Snitker op wo, 9-11-2016, 20.51u

Wat een prachtig leerzaam geschreven betoog.Ga er mee aan de slag,nooit te oud om te leren.

Geschreven door Hilde op wo, 9-11-2016, 20.58u

Dank voor je verhaal. Ik hoef het niet te begrijpen maar ik voel waar het me raakt én met dat deel kan ik héél veel. Fijne dag voor je. Hilde

Geschreven door Alida J. Pekelharing op di, 22-11-2016, 12.33u

Iemand accepteren zoals hij/zij is.... prima. Maar dat hoeft naar mijn idee, als het mij een negatieve energie oplevert, nog niet te zeggen dat ik dan met die persoon verder moet gaan. Dan laat ik diegene los in liefde, om zijn eigen proces te leren zien en omhelzen.....

Geschreven door michel van der bijl op wo, 14-12-2016, 14.02u

precies en dat stukje mis ik in het verhaal.terwijl ik ook strijd voor waarheid en rechtvaardigheid.mensen die dat niet snappen zoals me ex,dochter me ouders en mijn broer,die prikkels kan ik niet negeren. en door mijn stukje van oordelen help ik ze wel dichter naar waarheid en rechtvaardigheid.en dat zal ik blijven doen net zolang tot het kwartje valt.zonder mensen zoals ik,zal er anders geen betere wereld ontstaan.sommige mensen zullen het anders nooit gaan begrijpen in dit leven en het gaat wel om mijn bloedlijn.en als er iemand in mijn bloedlijn iets doet in mijn ogen wat niet kan,dan zal ik ten alle tijden een oordeel vellen.wie er ook voor me staat.

Geschreven door Sarah Emanuel op ma, 28-11-2016, 17.06u

"In mijn woorden is de strekking van het Onze Vader als volgt:
Ik erken dat er een Schepper is.
Ik erken dat de werkingskracht van deze Schepper helend is.
Dat de tegenwerkende krachten in mij er voor zorgen dat die helende kracht tot zijn tegendeel verkeert."...
Prachtig! Het raakt me tot in de kern. Nu kan ik weer wat verder 'puzzelen' met de thema's acceptatie en overgave. Dank!

Geschreven door Alida J. Pekelharing op ma, 28-11-2016, 17.07u

Iemand accepteren zoals hij/zij is.... prima. Maar dat hoeft naar mijn idee, als het mij een negatieve energie oplevert, nog niet te zeggen dat ik dan met die persoon verder moet gaan. Dan laat ik diegene los in liefde, om zijn eigen proces te leren zien en omhelzen.....

Geschreven door Hilde Meskens op vr, 2-12-2016, 08.39u

wat verheug ik mij, wat ben ik ontroerd en hoe voel ik mij gesteund. Vier stille weken voor Kerst, ik ben ze in gegaan. Nu kom ik jouw waarlijke woorden tegen. Dat vergroot de stilte én verbinding. Dank voor jouw mede delen. Voor mij een groot geschenk. Ik groet je.

Geschreven door Tina op vr, 9-12-2016, 13.51u

Heel herkenbaar

Geschreven door Geronimo op do, 18-5-2017, 12.52u

Iemand accepteren zoals hij/zij is.... prima. Maar dat hoeft naar mijn idee, als het mij een negatieve energie oplevert, nog niet te zeggen dat ik dan met die persoon verder moet gaan. Dan laat ik diegene los in liefde, om zijn eigen proces te leren zien en omhelzen.....

Volledig eens ... en met de glimlach van de Mona Lisa ..... en de gedachte dat heb ik ook doorlopen, toen ik wat dat punt betreft onwetend was. Immers niets menselijks mag je nog vreemd zijn. Het pad loopt verder, totdat het fantoom van het ik ontmaskerd is. Geloof is dan weten, hoop is egoloos handelen geworden, wat rest is Liefde ...! Namaste ...!

Voeg reactie toe