De toeschouwer en de nare droom

De droom liet zien en voelen wat een straf het is
om in het menselijke overlevingsdrama te ontwaken en te
ontdekken in gevangenschap geboren te zijn en maar vrij moet zien te komen.

Iedereen is bezig met overleven.
Mensen zijn er zo vanzelfsprekend druk mee wat de gevolgen ook zijn.

Maar hoe je echt vrij kunt komen wordt je niet verteld omdat de meesten die
gevangenschap niet zo voelen en het daarom ook niet weten. 
Daar kun je het dan ook niet van verwachten dus blijft er niets anders over dan het zelf maar uit te zoeken.

Nou dan ben je wel aan de beurt. 
Overal waar je gaat klinkt het, “ zoek het maar uit, zoek het zelf maar uit.” 
Als je dan uit pure wanhoop op zelfonderzoek uit gaat begint het meer en meer op een ontdekkingsreis te lijken waar alles wat op het bewustzijnsscherm verschijnt bij jou betekenis krijgt zonder daar zeggenschap over te hebben. 
Alles gebeurt gewoon daar is geen ontkomen aan. 
Of wel ?

Door bij jezelf te zoeken valt er oneindig veel te ontdekken waardoor je nooit meer om jezelf heen kunt. 
Want dat is tenslotte wat je bent.

Als ieder mens zou beseffen dat het belangrijkste wat je doen kunt is; met jezelf bezig
te zijn en blijven want er bestaat immers niets anders.
 
En het wonderlijke is dat het gericht zijn op dat innerlijke wezen er zich een rust en
vrije ruimte vol liefde openbaart waarvan je voelt daar in diepste wezen altijd naar
verlangd te hebben en eindelijk daar in te kunnen rusten.

Zo eindigde de nare droom heel vreugdevol.

Het was maar een droom hoewel het wel heel echt voelde.

Voeg reactie toe