Poging tot 'Ken U Zelf'

Een aantal jaren geleden was ik op reis in Frankrijk en ik wandelde in de buurt van het hotel, omdat ik even moest wachten op een bus. 
Plots kreeg ik een zeer helder inzicht. 
Ik zag hoe de mensen allen zo geconcentreerd leven in het verleden of de toekomst en nauwelijks in het nu. 
Het was zo duidelijk en zo ‘levend’ dat ik alleen kon denken: “wat erg, hoe onzettend!”. 
Het is al een tijdje geleden en ik kan dit niet meer exact in al zijn compleetheid voor ogen halen, maar toch verdwijnt dit gevoel nooit meer.
Zelfkennis was voor mij altijd een belangrijk thema. 
Dat ging over mijn emoties, zintuigen, gewoontevormingen en denken. 
Ik kwam erachter dat ik als mens steeds gericht was op mezelf.  
De oorzaak hiervan is mijn verhouding als ego tot de wereld rondom mezelf, die niet noodzakelijk vriendelijk is voor mij. 
Onderdeel daarvan is een soort stiekeme houding van trots t.o.v. de rest van de wereld. 
Ik bedoel niet zoiets als trots zijn op het behalen van een diploma of het halen van een rijbewijs etc., maar het gaat veel dieper, om een soort grondhouding ten opzichte van de wereld buiten me. 
Ik bedoel de oorzaak waarom ik kritiek heb op anderen, mijn standpunt veel beter vind dan dat van anderen en met verve verdedig, waarom ik de schuld voor iets negatiefs bij anderen of bij iets buiten mijzelf leg, waarom ik me tekort gedaan voel, niet voldoende erkend word, waarom ik gelijk wil hebben, en ga zomaar door.
Ik dacht hier steeds verder over na. 
Toen ik bij het rijden in de auto overdacht hoe ik nu ook weer heel diep verborgen die trots zag, kwam plots een heel helder beeld bij me op van hoe ik werkelijk was. 
Ik kende de verhalen van de Medusa uit de Griekse Mythologie en het was alsof ik de Medusa in het gelaat keek.


Volgens de geschiedenis woonde  Medusa aan de rand van de onderwereld in een grot. 
Haar taak was om indringers uit de tuin van de Hesperiden te houden. 
Medusa had twee zussen Stheino en Euryale. 
Eens was Medusa net zo mooi als haar zusters. 
Doordat ze echter de liefde bedreef met Poseidon in één van de Tempels van Athene, besloot de Godin haar te straffen. 
Ze maakte van Medusa een afzichtelijk monster met vleugels, grote giftanden en een uítstekende tong. 
Ze had koperen klauwen en haar van slangen. 
Door haar aanblik veranderden mensen in  steen. Zo afschrikwekkend was Medusa geworden.
In oude spirituele stelsels werd gezegd “Iemand die eenmaal Medusa gezien heeft, van aangezicht tot aangezicht heeft ontmoet, moet sterven. 
De Medusa aanschouwen betekende de volkomenste werkelijkheid van de dialectische natuur schouwen en er als het ware lijfelijk mee geconfronteerd worden”.


Moet ik anders gaan denken? 
Ik merk dat ik, ook al weet ik dat ik zo ben, het bijna niet te veranderen is. 
Iedere keer opnieuw zie ik die dingen opduiken in mijn gedachten. 
Blijkbaar zijn ze onderdeel van wat ik mijn persoonlijkheid noem en sterven ze slechts af als de persoonlijkheid af zou sterven.
Als ik denk vanuit de ziel dan weet ik dat die gedachten van de persoonlijkheid volledig nutteloos en irrelevant zijn. 
De persoonlijkheid moet dan stil worden om geen leidende rol meer te hebben. 
Maar dat kan die persoonljkheid zelf niet. 
Daar moet de kracht van de Ziel voor zorgen. 
Ik geef me daar graag aan over.
Ik geef me over aan een nieuwgeboren ziel in mijn bewustzijn.
 

Voeg reactie toe