Kerst, Pasen en Pinksteren: heeft het iets met mijzelf vandoen?

En dan is het Kerst.
Tijd voor de geboorte van kindeke Jezus (de nieuwe ziel), in een kribbe (ons hart), in een oude schuur (ons lichaam; sorry, niet persoonlijk bedoeld).

Laatst vroeg ik mij af hoe het zit met mijn geloof in dat verhaal. Veel mensen geloven in door anderen opgestelde regels, voorschriften en uitgangspunten. Ik kan dat niet. Wat mij betreft geldt eerst zien en dan geloven, ‘zien’ in de zin van begrip vormen, begrijpen. Ik vind die benadering veel fijner omdat mijn geloof dan niet afhankelijk is van anderen. Wat ik merk is dat die benadering mij ontvankelijker houdt, meer open.

Alleen als ik het kan ver-innerlijken
Tijdens Kerst is het niet zo verwonderlijk dat het verhaal van de geboorte van Jezus en zijn verdere ontwikkeling naar Pasen en Pinksteren mij bezig houdt. Ik wil het wel geloven maar merk dat mijn geloof, als ik het niet verinnerlijk, alleen maar gebaseerd zal zijn op het verhaal uit diverse geschriften. Ik wil het kunnen begrijpen en op basis van dat begrip komen tot geloof. Verder ga ik er van uit dat er in mijn ‘gewone’ leven aangrijpingspunten moeten zijn die mij helpen in mijn zoektocht. De zoektocht naar het hoe en waarom van de geboorte van Jezus in mijzelf.

Wat schattig, een baby-uiltje!
Mijn vrouw opende de krant en zei: “wat schattig, o kijk dan, een baby uiltje”.
Laatst waren we op bezoek bij vrienden. Er was net een baby geboren. Mijn vrouw zei toen precies dezelfde woorden als toen ze dat baby uiltje zag, met precies dezelfde intonatie. Ik uit me niet zo, maar voel het wel zo.
Toen onze poes beviel van zes kleine ieniemienie poesjes waren we beiden ook ontroerd.

Volgens mij ervaren wij bij nieuw leven de bezieling van dat wezen. Het lichaam moet zich nog vormen. En als het er is dan ondervinden we niet meer dat gevoel van schattigheid. In voorkomende gevallen ervaren we nog wel iets van die bezieling en zeggen we het ook: “Tjonge, wat een bezieling”, als iemand met hart en ziel ergens voor gaat. Het kunnen ervaren van de werkzaamheid van de ziel vind ik bijzonder. Kan je nagaan hoe bijzonder het zou zijn de ziel zelf, de bron van die werkzaamheid, te kunnen ervaren. Blijft wel dat er in het verhaal van Jezus sprake is van een nieuwe ziel.

Een ziel en een andere ziel die nog geboren moet worden…
Er is dus kennelijk een ziel die hoort bij deze wereld, dit lichaam en een ziel die hoort bij een lichaam dat nog geboren moet worden.

Wij zijn zichtbaar aangedaan bij nieuw leven, een baby uiltje of dat kleine net geboren mensje. Daarnaast vieren we over de hele wereld feest om te gedenken dat er nog iets anders in ons geboren kan worden. Hoe bijzonder is dat! Wij kunnen nieuw leven laten ontstaan vanuit ons zelf!
Wat een ontdekking.

Nieuwe geboorte- staakt de strijd
Laatst was ik bij een Kerstlezing en daar vertelde één van de aanwezigen dat tijdens de kerstdagen in de eerste wereldoorlog de soldaten in de loopgraven de strijd staakten voor een paar dagen. Dus alleen al de gedachte aan die nieuwe geboorte doet een strijd staken. Wel apart. Naast het feest voor de geboorte van de nieuwe ziel vieren we ook over de hele wereld feest voor gebeurtenissen in de verdere ontwikkeling van dat nieuwe leven. Denk maar aan Pasen en Pinksteren.

Geloof groeit gelijk met inzicht
Voor mij zijn het voldoende aanleidingen om tot het besef te komen dat al die verhalen meer zijn dan een goed opgezette marketingcampagne.
Al die bijzondere, vreugdevolle, feestelijke momenten die niet één keer worden beleefd, maar jaar na jaar, eeuw na eeuw, reeds duizenden jaren.
Het zijn voor mij de broodkruimels die langs de weg terug naar huis liggen, zoals in het sprookje van Hans en Grietje. Ik volg die broodkruimels.
Ze vormen mijn begrip en met het vergroten van het begrip ontwikkelt zich mijn geloof. Als vanzelf. Hoef ik verder niets voor te doen. Ik heb het namelijk zelf opgebouwd. Het is mijn geloof en niemand kan mij dat afnemen. Alhoewel. Soms eten de kraaien, het ego, de broodkruimels en moet ik meer moeite doen om de weg te vinden. Slaat de twijfel toe. Om die twijfel het hoofd te bieden blijf ik vorsen naar omstandigheden en gebeurtenissen die mij iets kunnen vertellen over het wat en hoe van die nieuwe geboorte.

Geloof: mooi. Maar wat is de praktijk?
Dus ga ik na wat mensen doen met het verhaal van de geboorte van Jezus en het vervolg. Mensen over de hele wereld vieren feest. Het is bijzonder, vreugdevol, je wordt er stil van. Maar. Als het zo een vreugdevolle aangelegenheid is waarom brengen mensen het dan niet in de praktijk? Waarom heb ik zelf zo lang gewacht om er iets mee te doen? Wat is het toch dat mijn ego zo veel moeite doet om deze ontwikkeling te parkeren? Waarom zit hij mijn ziel zo dwars? Wat maakt het feitelijk uit voor mijn ego?

Innerlijk feesten?
Al deze vragen brengen mij ertoe verder te gaan met mijn zoektocht. En nog even de feiten te bekijken. De wedergeboorte en wederopstanding van de ziel verworden tot feesten. De feiten worden daarmee veruiterlijkt. De feiten worden verborgen, opgesloten in het feestgedruis. We erkennen dat het iets bijzonders is en we ontkennen dat het iets is wat in onszelf kan plaatsvinden. En die ontkenning is niet mis. Er zijn tijden in de historie dat als je openlijk streefde naar het verinnerlijken van de idee van zielewedergeboorte en –wederopstanding dat je rijp was voor vervolging en de brandstapel.
Waarom die weerzin?
Waarom is het okay zolang het idee wordt vastgelegd in materie, in stenen, in altaren, schilderijen, muziek, verhalen, maar niet okay als we een poging wagen het in ons zelf tot leven te wekken?
Waarom wordt dat innerlijke proces op zijn minst ontkend, maar werden mensen er ook wel voor verdoemd en bestreden?
Vanwaar die weerstand?
Wat is de essentie van die weerstand?

Mensen willen er niets van weten. Ze willen het niet kennen. Voor mij is de essentie gelegen in de ontkenning. De ontkenning van wat? Het moet iets zeer fundamenteels zijn. De Schepper? Waarom zou je de bron van alle leven ontkennen? Waarom die drang het eigene als enig bestaande, als primaire bron te zien?

Je krijgt wat je wilt
Als ik die Schepper was dan zou ik zeggen: wil je het eigene stellen boven mij dan krijg je wat je wilt. En om in die stijl te blijven, zo geschiedde: Het ontstaan van dat wat wij onze wereld noemen. Het ontstaan van het ego. Het ego geplaatst in een wereld waarin hij de smart ervaart van afgescheiden te zijn. En als ik om mij heen kijk dan verzuipen we bijkans in de leermomenten. Smartelijke leermomenten. Pijnlijke situaties, maar ook vreugdevolle en liefdevolle situaties. Altijd maar weer die balans. Smart en vreugde, goed en kwaad. Steeds wisselen ze elkaar af. Is de een er, dan streeft hij naar de ander en omgekeerd. Altijd veroorzaakt de een de ander, maar werken nooit samen.

Ik zie en krijg goede zin
Alsof er een verlangen is naar die ander. Een verlangen dat nooit ingevuld kan worden. Ondanks dat, of misschien is het wel dank zij die situatie voel ik mij opgewekt en heb goede zin. Ik doorzie het mechanisme, begrijp waar het toe dient. Wordt er blij van en wil verder gaan met mij te verdiepen hoe mijn ego deze ervaringen kan omzetten naar het laten ontstaan van die nieuwe mens in mij.

Reacties

Geschreven door Marieke op zo, 18-9-2016, 18.53u

Dank u wel voor deze woorden. Zelf vind ik het moeilijk mijn woorden te vormen in een materie zo diep en zo persoonlijk.
Wat fijn als ik dan op een pad wordt gezet waarin een ander wel kan verwoorden en ik daarvan mag mee...-doen, - denken,- voelen en mee handelen waar ik kan.
Hartelijke groet

Geschreven door gijs op zo, 18-9-2016, 18.53u

richt u op de toekomst,

wat willen we creeren.

vrede een gezonde wereld gezonde omgeving ?

Voeg reactie toe