Wat doe je het aller, aller, állerliefste?

Ongeveer tien jaar geleden, toen ik 25 was, stelde een oude man mij eens de vraag: “Wat doe je het aller, aller, állerliefste?”.

Je kunt het antwoord niet  bedenken, het moet als het ware in je opborrelen vanuit de wijsheid van je hart. Weet je wat je het allerliefste doet?

Als je het antwoord weet, dan weet je ook wat je ware aard is. En dan weet je ook wat andere mensen het aller, aller, állerliefste doen. Want het antwoord is voor iedereen gelijk.

 

Ik dacht er een paar dagen over na en vertelde toen wat mijn eerste ingeving was geweest: “Vanuit mijn hart leven.”

“Nee, dat is niet het juiste antwoord.”

“Echt?? Wat dan wel? Ik kan niks beters bedenken.”

“Toch is dat niet het juiste antwoord.”
“Weet je, dan wil ik helemaal niks doen”, reageerde ik een beetje verongelijkt.

“Nee, dat is het ook niet. Stel jezelf de vraag nog maar eens. Het antwoord komt vanzelf wel.”


Dus daar zat ik weer met die ene vraag zonder antwoord. “Wat doe je het aller, aller, állerliefste?” Fijn zo’n los eindje… Nee dus. Ik hou ervan om dingen uit te zoeken en dan te begrijpen. Ik hou er niet van om iets níet te kunnen. Ik wist wel dat het er ook niet om ging om iets wel of niet te kunnen. Maar toch voelde het soms een beetje als een test, of ik het mens-zijn wel genoeg doorgrondde. Misschien deed ik dat niet. Waarom kwam het antwoord nou niet? Ik heb het op een gegeven moment maar laten rusten.

 

Gedeeltelijk laten rusten. Want het is zo’n vraag die makkelijk naast je neer te leggen is, maar die tegelijkertijd steeds weer de kop op steekt. Alsof de vraag zelf mij af en toe bleef vragen: “Weet je nog dat ik er ben? Je hebt mij nog niet beantwoord…” “Jaja”, was mijn antwoord, “laat mij maar even gewoon leven. Ik kom er nog wel eens op terug.” Ik ging studeren, werken, trouwen, kreeg kinderen en af en toe dacht ik dus weer aan die vraag. Vooral als ik even niet wist wat ik wilde gaan doen met studie of werk. Van dat soort grote beslis-momenten. Het maakte me altijd een beetje stil en onrustig tegelijkertijd.

 

“Waarom heb je mij die vraag eigenlijk gesteld?”, heb ik die oude man later nog gevraagd. Hij dacht dat ik eens het antwoord zou kunnen vinden. Het heeft verder geen speciaal doel. Het is ook niet erg als je het antwoord nooit vindt. Maar misschien vind je het wel een keer…

 

Ik heb, ongeveer een jaar geleden, nog weleens een poging gedaan om het juiste antwoord te geven: “Gewoon het leven léven.” Dat was mijn laatst geverifieerde antwoord. “Ja, je zit er heel dichtbij!”, zei hij toen. Hmmm nog steeds niet helemaal blijkbaar.

 

Vandaag zat ik tegenover de man die mij deze vraag eens heeft gesteld. We spraken over wat we konden schrijven voor op deze blog. Die vraag kwam ter sprake. En nu schrijf ik dus over die ene vraag en dat ene antwoord dat het diepste van een mens kan raken.

 

Het is een vraag waarop ik tot de dag van vandaag nog altijd niet een antwoord heb gekregen. Er is niks in mij opgeborreld. Geen hapklare zin die dat ene antwoord geeft op die ene vraag. Volgens mij lééf ik het antwoord. Wat moet ik anders doen? En dat leven vind ik heerlijk. Wacht. Dat is het gewoon! Ik voel altijd overal doorheen een diepe vreugde en liefde, om het leven te leven met alles wat daarbij hoort.

 

En het állerliefste deel ik die vreugde. Als het kan. Niet iedereen ziet het leven als  een mooie, unieke ervaring, doordrongen van vreugde, integendeel. Ik snap het eigenlijk ook niet helemaal, maar het gevoel is er altijd. En verder hoef ik er geen woorden aan te geven, die precies de juiste woorden zouden moeten zijn. Ik ga ook niet vragen of dit dan het juiste antwoord is. Ik heb genoeg aan de vreugde die ik voel, leef en deel. Die draag ik altijd met me mee.

 

 De vraag heeft uiteindelijk toch tot de ontdekking van de ware aard van mijn mens-zijn geleid waar liefde en vreugde samengaan. Uit deze bezieling leven is wat ik het allerliefste doe.

Reacties

Geschreven door Aldous op wo, 20-12-2017, 11.05u

Wat lijkt me dat fijn, als je steeds vreugde voelt! Ik heb dat maar een heel enkele keer. Maar ook dan is het natuurlijk heel fijn als ik dat kan delen...

Geschreven door Krabbelton op ma, 1-1-2018, 11.02u

Door het delen wordt de vreugde steeds groter.

Voeg reactie toe