Bekering

Een enorme spierwitte vlakte spreidde zich voor mij uit.
Zoals als je boven de door de zon beschenen wolken vliegt, zo wit en uitgestrekt.
Links een soort baai met een prachtig diepblauwe…….prrrrrrrriiiinnnnggggg.
Er wordt gebeld.
Ik ren mijn bed uit, de overloop op, trek aan het touwtje om de deur te openen.
Beneden aan de trap gaat de deur open en een hoofd van een man verschijnt.
Goede morgen mevrouw…..uuuhuh… meneer.
Begrijpelijk. Ik had lang krullend haar.
Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen want hij voldeed met te zeggen dat hij de brochure op de trap zo leggen.
Nog een fijne dag.

Drie decennia later.
Geen droom.
Wel ding dong, ding dong.
Ook in de ochtend.
Ik stap uit mijn bed, pak mijn kamerjas, door de hal naar de deur.
Staat een man van rond de veertig voor mijn deur vergezeld van een jongen van ongeveer 15 jaar.
Ik doe de deur open.
Hij valt meteen met de deur in huis.
Kent u de Bijbel vraagt hij.
Ik, als in een reflex, antwoord: de Bijbel, ja die heb ik gelezen van kaft tot kaft.
Ook nu sprak mijn gezicht kennelijk boekdelen.
Zullen we daar dan een andere keer nog voor terugkomen? Zei hij en maakte reeds een beweging om weg te gaan.
Ik stamel nog, prima, en weg waren ze.

Wat hebben deze twee situaties gemeen?
De associatie met bekeren en de Bijbel.
Het blijft mij bezig houden en al eerder wilde ik weten wat er eigenlijk in de Bijbel staat geschreven.
Toentertijd startte ik met lezen.
Misschien ken je het wel, dat je alle woorden in jezelf articuleert met het lezen.
Zo deed ik dat.
Drie en een halve maand lang.
Geen ander boek raakte ik aan.
Opmerkelijk vond ik het verschil tussen het oude en het nieuwe testament.
Het oude testament geschreven vanuit de idee van het leven onder de wet.
Priesters, koningen, wijzen geven aan hoe het leven geleefd dient te worden vanuit de idee van een Goddelijke Ordening.
Het nieuwe testament biedt volgens mij een totaal andere insteek, het werken naar een bevrijding uit deze wereld.
De wedergeboorte en wederopstanding van de ziel door een weg van onderen op.
Het je bevrijden van het juk van de wet.
Het overstijgen ervan.

Het verschil tussen het oude en het nieuwe testament bracht mij tot het woord “bekering”.
Het woord bekering riep bij mij altijd het beeld op van de missionaris.
Of dat nu hier in dit land is of zoals ook wel gebeurd dat mensen naar andere landen gaan om daar mensen te bekeren.
De associatie die ik daar bij heb is dat degene die bekeerd moet worden kennelijk ‘het’ nog niet ziet en dat degene die de missie uitvoert iets weet wat de nog te bekeren mens nog niet weet.

Volgens mij vindt de bekering in mijzelf plaats.
Is het vooral een proces dat vanuit mijzelf op gang gebracht moet worden.
De overgang van het leven volgens het oude testament, onder de wet van deze wereld, naar het leven onder de invloed van het nieuwe testament, het volgen van de roep vanuit de wereld van de ziel.
Het sterven om te leven in plaats van te leven om te sterven.
Met andere woorden als je sterft naar deze wereld tijdens de periode die wij ‘het leven’ noemen dan biedt jij de ziel de mogelijkheid weer tot leven te komen en uit te groeien tot een volledige nieuwe geest-ziele-mens.
De beschrijving van deze ontwikkeling ligt verborgen in de teksten van de Bijbel.
Minder verborgen is deze ontwikkeling later in de tijd terug te vinden in vele boeken en geschriften.
Wat mij vooral opvalt is dat er kennelijk in die ontwikkeling sprake is van een vreugde die niet te beschrijven is. Alleen te ervaren door de mens die deze ontwikkeling gaat.
Nauwelijks overdraagbaar, feitelijk alleen individueel te doen, te ervaren.
Het is ook een ontwikkeling waarvan wordt gezegd dat geen leraar, geen goeroe jou kan wijs-maken hoe het moet.
Hoe deze ontwikkeling plaats moet vinden is voor jou en jou alleen.
Je sluit je in die ontwikkeling wel aan bij de eenheid van de ziel van waaruit die geest-ziele-mens leeft, gaat leven.
Het kan zijn dat je je daarbij voegt in een groep die dat streven als hoofddoel heeft.

Sterven om te leven is dus mijn uitgangspunt geworden.
Wat mij aansprak zijn de verhandelingen over hoe dat leven er dan uitziet.
Het enige dat mij tegenhield was dat het mij niet duidelijk was wat het sterven naar deze natuur inhoudt.
Er was eigenlijk een heel simpele vraag die mij remde, namelijk de vraag naar het rendement.
Ik weet dat veel spiritueel ingestelde mensen mij direct afserveren.
Zo een vraag hoort toch helemaal niet op dit vlak.
Je hoort het te geloven, er vertrouwen in te hebben en als er richtlijnen zijn deze zo goed als mogelijk in acht te nemen.
Als je weet dat ik leef volgens het principe ‘eerst zien en dan geloven’ en dat ik een broertje dood heb aan richtlijnen, omdat die de neiging hebben te verworden tot wetten, dan begrijp je mijn remmingen.
Daarom besloot ik aan mijn begrip te werken, na te gaan wat ‘sterven-naar-deze-natuur’ betekent.
En omdat het mijn proces is dat je misschien op een idee kan brengen noem ik een paar zaken waar ik mee aan de slag ging.
Mijn gehechtheden.
Mijn angst, zorg en vrees.
Mijn begrip wat liefde voor de schepper betekent en waarom mijn ego daar niet zo veel mee op had.
Hoe naastenliefde gestalte krijgt.
Wat het betekent om zaken over te laten aan wat van-zelf-spreekt, de controle uit handen te geven.
En weet dat ik ondernemer ben en meerdere zaken succesvol heb opgezet dus dat een aantal van de hiervoor genoemde onderwerpen niet eenvoudig te implementeren waren.
Ik was immers degene die altijd alles onder controle had, al leek het voor anderen soms totaal omgekeerd.

Het resultaat van het aanpakken van die onderwerpen is dat ik ruimte aan het maken was in mijn hoofd en hart.
Ik besefte dat mijn ego terugtrad, stierf.
Ik merkte dat de ziel de besturing van mijn persoonlijkheid overnam, stap voor stap.
Bijna onmerkbaar, maar gestaag.
Ik merkte in mijn handelen dat ik was omgekeerd, bekeerd.
Van leven volgens de wet van het ego naar het leven aan de hand van de invloed van een zich steeds meer ontwikkelende nieuwe ziel.
Een bekering van binnenuit.
De enige die bepaalde wat er kon gebeuren was ik zelf.
Hoezo?
Omdat het begin van dit proces in mijzelf plaatsvindt, door mijzelf in gang gezet.
Dat juist mijn ego, door begrip van het proces, een zeer helpende hand verstrekt.
Is sterven dan pijnlijk?
Ja, als je nog gehecht bent aan dit leven.
En wie wil niet onthecht kunnen zijn.
Daar zou je je eens op moeten richten: hoe het is om te kunnen leven als onthecht naar deze wereld.
Tjonge.
Wat bijzonder is dat.
Aanbevelingswaardig.
En vooral: doe het zelf!

 

Reacties

Geschreven door Anneke Stokman op ma, 29-5-2017, 10.40u

Ja, doe het zelf, dat wil m.i. zeggen, laat je inspireren (spiritus, de geest, op je inwerken). Zélf geef je je alleen maar over aan het Licht. Dat maakt de onthechting mogelijk. Onthecht leven, je voelt je vrij, je leeft eenvoudig, stil, vervuld met Licht. Wat een zegen, je bént een zegen.

Geschreven door Wiebo De Vries op di, 30-5-2017, 22.21u

Besef goed dat ook jij een exponent, een spat God bent. Je leeft en leert je lessen hier op deze aarde. Laat los die materieële ambities en richt je op zelfkennis die werkelijk innerlijke groei zal brengen.

Voeg reactie toe