Alles in deze wereld is schijn. Of….?????

Het licht van de zon zorgt voor de warmte op aarde.
Deze warmte komt niet mee op de stralen van de zon, maar wordt opgewekt uit de aarde.
Zo is het ook met de liefde van God die zorgt voor wijsheid.
Deze wijsheid komt niet mee op de stralen van de liefde, maar wordt opgewekt in de mens.

Tijdens het bekijken van een documentaire, een trektocht langs plekken die mensen bestempelen als spiritueel, viel mij op dat het benoemen van deze wereld als een schijnwereld schering en inslag was.

Niet dat ik dat ontken, maar het schoot mij te binnen dat ik dat zelf helemaal niet zo ervaar.
Als het allemaal schijn is waarom heb ik er dan af en toe zo verschrikkelijk veel last van?
Kan ik dan niet eenvoudig zeggen: het is maar schijn, zo, klaar is kees. Geen greintje last meer van.
Want dat ik er af en toe last van heb is natuurlijk duidelijk.
Geen schijn.
Voor mij harde realiteit.
Geld verdienen, voor mijn kinderen zorgen, mijn baas tevreden houden, zorgen voor de toekomst.
Hoe reëel wil je het hebben?
Toch kan ik wel meevoelen in het idee van dat deze wereld een schijnwereld is.
Voor mij lijkt deze wereld op een verzameling podia waarop ik elke dag soms op één soms op meerdere podia ben.
Is dat dan schijn?
Vind ik niet.
Er wordt van mij iets verwacht.
Soms voldoe ik en speel mijn rol uitstekend, soms faal ik, ben ik mijn tekst kwijt, weet ik het even niet meer.
Ik heb geleerd dat ik kan kiezen op welk podium kan optreden.
Dat is een nieuw inzicht.
Wat mij vooral bezig houdt is de tijd dat ik niet op een podium sta.
Ik heb wat dat betreft hetzelfde meegemaakt dat ik ook in versterkte mate terug zie bij de sterren van deze wereld.
Van het podium af lijkt het wel alsof velen de weg kwijt raken.
Er is geen oriëntatie meer, het publiek ontbreekt en de vraag waar het allemaal over gaat in het leven, drinken en blowen we weg. En nog wat afleidingen die ik hier niet hoef te benoemen.
Het bestuderen van die sterren en wat zij meemaken heeft mij veel verteld over mijn leven en wat ik er van verwacht. Namelijk dat de realiteit van deze wereld er één is waar ik niet mijn heil en toekomst in verwacht.
Gelukkig, zo is mij verteld, ben ik als mens meer dan een dier met verstand.
Dat idee heb ik volledig geadopteerd.
En dat er een ziel is en dat deze ziel zich kan ontwikkelen naar haar oorsprong.
De analogie met de rups en de vlinder.
Dat ik kan nadenken over dat er een Schepper is, een God, een Vader.
De wereld van de afkomst van de ziel was in het begin voor mij een schijnwereld.
Net zoals ik later op het idee kwam dat voor de ziel deze wereld een schijnwereld en dat de ziel haar eigen realiteit heeft. De wereld van de ziel.
Dus qua begrip gaan ik en de ziel kruislings over.
Mijn wereld is voor mij realiteit en de wereld van de ziel een schijnwereld.
Zoals voor de ziel haar wereld realiteit is en deze wereld een schijnwereld.

Dat is mooi dan.
Zo’n openbaring.
Maar wat moet en kan ik er mee?
Met deze vraag heb ik een tijd geworsteld.
Tot het antwoord kwam in de zin van een nieuwe vraag: wil ik leven om te sterven of sterven om te leven?
Het is de hint naar het proces van de rups en de vlinder.
De rups sterft om de vlinder het leven te geven.
Zo begrijp ik dat ik kan sterven in de zin van het totaal loslaten van deze wereld om de ziel de mogelijkheid te geven tot leven te komen.
Maar ook, en dat is wat mij betreft net zo belangrijk, dat de ziel zich losmaakt van deze wereld.
Want zij zit, via mij, vast aan deze wereld.
De motivatie om mij over te geven aan dit proces haal ik uit het begrip dat ik mij vorm van de wereld van de ziel. Haar realiteit.
Hierdoor treed ik als het ware terug. Stel ik mijn huis ter beschikking aan de ziel, zodat zij woning kan maken in mij.
Kan opbloeien.
En vooral ook: dat de ziel kennis kan opdoen over de realiteitswaarde van mijn wereld, zodat zij daar afscheid van kan nemen.
We hebben beide dus dezelfde uitdaging, namelijk het leren kennen van de wereld van de ander om beiderzijds los te kunnen laten.
Ik vind het prettig om deze twee in één zo duidelijk voor mij te plaatsen.
Twee invloeden, twee sferen, zo duidelijk van elkaar te kunnen onderscheiden.
Hun onderlinge afhankelijkheid te kunnen leren kennen.
De ziel weer haar relatie tot haar Schepper te zien leggen.
De liefde tot God.
Haar realiteit.

Ik begrijp dat mijn wereld bezien vanuit de ziel een wereld is waar zij zich van kan bevrijden. Dat zij dat alleen kan als zij de realiteitswaarde ervan accepteert.
Dat ik dit proces via de weg van het begrip van de wereld van de ziel kan voleinden.

Het licht van de zon zorgt voor de warmte op aarde.
Deze warmte komt niet mee op de stralen van de zon, maar wordt opgewekt uit te aarde.
Zo is het ook met de liefde van God die zorgt voor wijsheid.
Deze wijsheid komt niet mee op de stralen van de liefde, maar wordt opgewekt in de mens.

 

Reacties

Geschreven door Sandra Pinas op ma, 26-6-2017, 23.37u

Na het lezen van na op deze pagina terecht gekomen te zijn. Dit na interesse voor een cursus. De hier boven gelezen tekst maakte ineens veel dingen duidelijk over hoe ik dingen ervaar en beleef. Uit gelegd in beeldende taal voor mij. Een mooie uitleg voor wat ik vaak anders hoor..maar het zelfde is. Mooie vertelling. Bedankt.

Geschreven door Inge op di, 15-8-2017, 20.58u

Hele mooie analogie! (Die van de lichtstralen en warmte....)

Voeg reactie toe