Eerst zien en dan geloven

Niet dat ze het altijd zegt, maar denken doet mijn vrouw dat vrijwel altijd.
In het begin vond ik dat echt heel vervelend.
Wilde dat zij mijn benadering van dingen volgde, dat ze uit zou gaan van vertrouwen in plaats van wantrouwen.
Ik stoorde mij er aan, totdat ik mij verplaatste in haar.
Toen kwam ik tot een bijzondere ontdekking.
Namelijk: zonder iets te zien kan je het überhaupt niet geloven.
Zien, niet persé in de zin van met je ogen zien, maar meer in de zin van begrijpen.
Als het er al om zou gaan om gelijk te hebben of ongelijk, dan heeft mijn vrouw volledig gelijk met haar opstelling.

De vraag is dus: kan ik het gaan zien, gaan begrijpen?
Met als gevolg: als ik het begrijp kan ik het geloven?
Is geloven dan geheel afhankelijk van het begrip.
Dat nu ook weer niet volgens mij.
Geloven wordt wel aangejaagd door begrip.
De weg kan ook andersom bewandeld worden.
Start met geloof, maar toets het begrip.
Als het begrip niet komt dan is het een loos geloof.
Dan is geloof een dogma, een stelling van een ander.
Dus het hebben van begrip en het geloven gaat hand in hand.
Te lang blijven hangen in het vormen van begrip leidt ook tot een verstarring, een dogmatisch volgen ervan.

Mijn vrouw wil het dus eerst begrijpen en dan gaat ze het geloven.
Ik wil er in geloven en ga er van uit dat het begrip dan vanzelf volgt.
Dus toen mijn vrouw dat zo zei: eerst zien en dan geloven, betrok ik dat op mijzelf.
Met name op dat, wat mij het meest intrigeerde: wedergeboorte en wederopstanding van de ziel.
Ik ben aan de slag gegaan met het vormen van begrip er over.
En binnen de kortst mogelijke tijd verzoop ik in de lezingen, toespraken, bezinningen, en mensen die met de beste bedoelingen mij wilde overtuigen.
Ik heb mij er in gegooid en negeerde in het begin maar even alle weerstanden.
Als ik dan dacht iets van geloof te ontwikkelen betrapte ik mijzelf er op dat ik bezien vanuit de optiek van de ander wel een beetje aparte denkbeelden aan het ontwikkelen was.
Dan was ik weer terug bij af.
Toch liet het mij niet los.
Ondanks mijn drukke bestaan, mijn baan, mijn familie, mijn zorgen, was het op een eigenaardige manier voortdurend bij me.
Hoe was dat?
Op een moment dat ik het totaal niet verwachtte, we waren met vrienden naar een concert van U2 in de Amsterdam Arena, 65.000 mensen die uit hun dakplaat gingen, overviel mij een stilte.
Een rij voor mij, vier plaatsen naar links zat een jongen van ik denk rond de 11 jaar die mij aankeek.
We waren de enige die nog zaten.
Iedereen stond te schreeuwen, te zingen, te juichen.
Een stem in mij zei mij: hier scheiden onze wegen.
Ik begreep niet wat dat betekende.
Maar wist wel wat ik doen moest.
Mij verdiepen in waar ik al in geloofde.
Ik geloofde van jongs af aan al in de mogelijkheid van de zielewedergeboorte en de wederopstanding, maar het begrip bleef achter.
Daardoor verdiepte mijn geloof niet.
Ik werd niet dogmatisch, maar mijn geloof stond op de spaarbrander.
Werken aan het begrip met een toetsing aan het geloof.
Verdiepen van het geloof met het toetsen aan het begrip.

Heeft het mij wat gebracht?
Ja.
Kan ik het eenvoudig onder woorden brengen?
Ja.
Is dat dan ook meteen een antwoord voor jou?
Misschien niet.

 

Voeg reactie toe