Ik wil bidden - Mijn gebed

Het overviel mij. Ik zat in de serre in zo’n hangstoel. Wieg zachtjes heen en weer.
Ik wil bidden.
Maar hoe doe je dat?
Sluit ik mijn ogen?
Vouw ik mijn handen?
Waar richt ik mij op?
Op God, de Schepper wellicht makkelijker.
Vader, verwarrend.
Met dat woord komen onwillekeurig associaties op waar ik niet op zit te wachten.
Dat gaat hem dus niet worden.
Door het gewieg van de stoel kwam er lichamelijk rust over mij, maar er woedde nog wel een storm in mijn hoofd.
Kan ik wel bidden midden in een storm?
Hoe zorg ik er voor dat het stopt met al die gedachten?
Ik herinner mij al die adviezen over hoe je rust in je hoofd kan krijgen.
Zie gedachten als wolken en laat ze maar gewoon aan jouw hemel voorbijtrekken.
Of deze: zie je gedachten als een trein.
Ga met je aandacht tussen de wagonnetjes en probeer daar te blijven.
Praktisch maar voor nu ben ik te ongedurig.
Ooit heb ik Chi Neng Chi Gung gedaan.
Een soort Tai Chi, maar dan met maar een paar oefeningen.
Eenvoudig te leren en zeer makkelijk om te doen.
Na een tijd werd het doen van die oefeningen een snelle manier om rust te creeren in mijn denken, mijn voelen en mijn lichaam.
Na een tijd hoefde ik helemaal niet meer na te denken.
De bewegingen ontstonden dan als vanzelf.
Zo wil ik ook bidden.
Een gebed dat helemaal uit mijn wezen voortkomt.
Dat ik het gebed ben.
Dan ga ik niet meer bidden, maar het gebed ontstaat als het ware in en tijdens de dingen die ik doe.
Ja, zo wil ik dat mijn gebed zich voltrekt.
Dan nog waar het over gaat.
Minder leed op de wereld, minder leed in mijn wereld?
Betere vooruitzichten voor mijn kinderen?
Mijzelf onthechten?
Meer vreugde in het leven?
Een simpele wens leidt tot een warboel aan wensen.
Ik wil bidden en uiteindelijk kom ik er op dat er bij mij een groot verlangen naar bevrijding leeft.
Een verlangen dat zo groot is dat het mijn hele denken overhoop haalt.
Een verlangen naar bevrijding, niet alleen voor mijzelf, maar vooral voor alle mensen om mij heen.
Een verlangen ook dat wij, jij en ik, kunnen leven in een wereld waar sprake is van het volgen van de natuurlijke gang van zaken.
Dat het leven van zelf spreekt.
Wat ik opvallend vind is dat deze, onze natuur altijd streeft naar herstel, helen.
Maar dat wij als mens dit proces steeds weer verstoren.

Mijn gebed.
Ik richt mij tot U, o God, mijn Schepper.
Bij voorbaat dank dat U altijd bereikbaar bent, dat ik niet vooraf een afspraak moet plannen. 
Dat er geen secretariaat Uw agenda beheert en er bij U geen lijfwachten voor de deur staan. 
Dat U mij neemt zoals ik ben.
Mijn wens is heelwording. 
Ik stel mij geheel ter beschikking om dat te bewerkstelligen.
Geef mij iets praktisch.
Wat ik kan doen.
Iets begrijpelijks
Waar ik naar kan streven.
Iets met handen en voeten.
Iets eenvoudigs dat ik zelf had kunnen bedenken en waar ik een gevoel bij heb.
Iets dat met weinig woorden gezegd kan worden.

Als tegenprestatie verklaar ik weer mijn liefde tot U, God, Schepper, mijn Vader.
Ik was U even vergeten, maar dat zal niet meer gebeuren.

In blijde verwachting verblijf ik.

Voeg reactie toe