Laat het los: makkelijker gezegd dan gedaan.

Mijn zoon wil mij niet meer zien.

Dit vertelde ik aan vrienden van mij en die zeiden in koor: laat het los.

 

Laat het los.

Hun betrokkenheid bij mij maakte dat ik hun advies niet terzijde schoof.

Mijn probleem werd er eigenlijk alleen maar erger door.

Heb ik een probleem met mijn zoon, is het door hun advies alleen maar erger geworden.

Waarom?

Omdat ik niet weet hoe.

Hoe los te laten.

 

Dagen liep ik rond met die vraag.

Het spookte door mijn hoofd.

Het maakte mij steeds onrustiger.

Kan het eigenlijk wel?

Ik hou van mijn zoon en wil hem niet kwijt.

De realiteit is dat ik hem al kwijt ben.

Dus feitelijk ben ik gehecht aan mijn eigen idee over hem.

En precies die realisatie maakte dat ik het drama over de situatie kon loslaten.

Het is mijn projectie, mijn beeld over hem en onze relatie.

Dat heeft helemaal niets met hem zelf te maken.

Dus liet ik die projectie los en kon de situatie zijn zoals hij is.

Loslaten is dus precies omgekeerd aan wat ik dacht.

Ik dacht dat loslaten betekende dat ik er met mijn gedachten van weg moest blijven.

Ik kon het pas loslaten nadat ik juist met mijn gedachte er naar toe ging.

Het volle aandacht gaf.

Het zag voor wat het was.

Toen kon ik het loslaten.

Het geeft mij rust en bracht mij op iets geheel anders.

 

De laatste tijd oriënteer ik mij op de ontwikkeling van de ziel.

Volgens mij heeft de oorspronkelijke ziel zich ook gehecht aan haar projectie.

Werd daardoor ontkracht.

Zoals ik in de relatie met mijn zoon en de projectie die ik er over maakte.

Ik leed omdat ik mijzelf ondergeschikt maakte aan mijn projectie.

Als ik maar lang genoeg en sterk genoeg in dat lijden blijf zitten kan ik er ziek van worden en, zoals er wel wordt gezegd: doodgaan van verdriet.

Omdat de ziel een eeuwig wezen is kan zij in die zin niet doodgaan, maar wel zodanig ontkracht worden dat zij alleen nog latent aanwezig is.

Daarom wordt het weer tot leven komen van de ziel ook wedergeboorte genoemd.

Weer geboren worden, opnieuw tot leven komen.

Daar is ruimte voor nodig.

Door mijn inzicht kan ik de ziel deze ruimte geven.

Reacties

Geschreven door rita selle op wo, 31-1-2018, 10.47u

Het zien van de projectie en de transformatie door het bij jezelf te houden vind ik indrukwekkend

Geschreven door Monique op zo, 4-2-2018, 20.09u

Heel mooi , veel herkenning .

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 17.06u

Zaken onder ogen zien kan heel moeilijk zijn als ze totaal niet zijn zoals je dat graag zou willen.
Maar het is wat je zegt:
... "De realiteit is dat ik hem al kwijt ben. Dus feitelijk ben ik gehecht aan mijn eigen idee over hem. Ik leed omdat ik mijzelf ondergeschikt maakte aan mijn projectie"...

Ik herken je situatie: Mijn kinderen willen mij al meerdere decennia niet zien.
Het is zeer pijnlijk om afgesneden te worden van je eigen vlees en bloed, maar je doet er weinig aan. Het is verlies van energie om te willen dat de dingen anders zijn dan ze zijn.
Wat de bedoeling van dit soort ervaringen is begrijp ik niet, misschien gaat het om het inzicht dat ik niet alles naar mijn hand kan zetten...

Voeg reactie toe