Wie zichzelf kent............

Wie zichzelf kent……

Ja, wat dan?

Vragen als: 

Wie ben ik? 
Wat is de oorzaak van de vragen die ik mij stel over de bedoeling van het leven?
Is het leven meer dan alleen het leven van geboren worden, leven en sterven?

Vragen kunnen voorbijkomen als wolken aan een verder blauwe hemel, maar ook als een alles bedekkend wolkendek, ons het vrije zicht op het leven ontnemend.

Vragen houden ons in leven, de antwoorden erop vormen mogelijk, hopelijk het begin van een nieuwe vraag. Ons verstand wil er klaar mee zijn, wil het resultaat, ons gevoel wil het kunnen omvatten en is de onrust die bij die vragen hoort liever kwijt dan rijk.

De vraag die daarom ook op kan komen is: waarom zou ik mij überhaupt vragen stellen? 
Waarom zo moeilijk doen als het makkelijk kan? 
Kennelijk weten velen het antwoord op die vraag, namelijk via de stem van het geweten, het geweten als spreekbuis voor de ziel. 
De ziel die zich gevangen weet door het ik.

Ons ik wil wel meedoen aan het spel van de vragen. 
Sommige ikken zijn daar heel goed in. 
Het houdt ze van de straat en vooral dat het ons weg houdt van de centrale levensvragen zoals ‘wie ben ik’.

Maar stel dat wij antwoorden vinden op levensvragen en komen tot nieuwe vragen wat is daarvan dan het effect?

Het effect is dat de ziel zich weer kan richten op haar oorspronkelijke verbinding met de geest. 

Is dat zo belangrijk?

Ja, omdat we dan weer in harmonie zijn met onszelf en de wereld om ons heen. 

Is harmonie met de wereld en het ervan onthechten niet een paradox?

Nee, het in harmonie zijn met deze wereld en onthechten is geen paradox. 
Ik laat de wereld  zijn eigen richting en invulling bepalen. 
De wereld wil alleen maar helen, zie daartoe de natuur. 
De enige die de harmonie in deze wereld tegenhoudt is mijn ik. 
Mijn ik wil heersen, controleren, bepalen, de koning zijn over de wereld en de ziel. 

Accepteren dat de wereld precies weet wat goed voor haar is en haar die ruimte geven. Dat wil ik precies zo doen voor mijn eigen wereld en ook haar de ruimte geven, mijn eigen wereld laten voor wat deze is. Dat is een grote uitdaging voor mijn ik.

Dan maak ik ruimte voor de ontwikkeling van de ziel. 
Een ziel die daardoor weer invulling kan geven aan de behoefte van de bij haar horende natuur .

Zielegroei en de daarbij horende kennis van de ziel zelf. 
Zelfkennis.


 

Reacties

Geschreven door Monique op zo, 4-2-2018, 20.06u

Mooi , "Accepteren dat de wereld precies weet wat goed voor haar is en haar die ruimte geven" Ja elke ervaring die niet bewust wordt ervaren [ omdat ikje er tussen komt] wordt wel lichamelijk onbewust ervaren. Het zal uiteindelijk zijn weg naar en door het lichaam vinden om te communiceren wat is .

Geschreven door Leihcim op di, 27-2-2018, 12.43u

Zeker mooi.

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 16.50u

Het is ook een heel prettige ervaring als je de dingen laat gebeuren. Want van controle wordt een mens doodmoe!
Pantha Rhei: Alles stroomt...
Er is geen houvast, niets is blijvend.
Heerlijk toch!

Voeg reactie toe