De leerschool van ziekte

Twee jaar geleden werd ik getroffen door dagelijkse migraine.

Als ik nu verder kijk dan het lichamelijke aspect, zie ik wat de ziekte nog meer met me deed. Allereerst liet het me zien dat ik mijn levenswijze moest aanpassen: veel rustiger leven en mijn voedingspatroon veranderen.

Daar werd ik letterlijk toe gedwongen want met de migraine kon ik nog maar weinig doen.

Het maakte me echter ook kwetsbaarder en opener, en als gevolg werd ik zachtaardiger en liever. Heel vreemd vond ik dat, maar ik dacht aan een regel die ik ooit ergens had gelezen: “Zieke mensen zijn lieve mensen.”

Bij mij lijkt die regel in ieder geval altijd op te gaan.

 

Ik dacht ook aan een gesprek dat ik eens had gevoerd met iemand die zijn kleine teen had verloren. Zoiets lijkt puur lichamelijk maar deze persoon sprak met mij over wat het innerlijk met hem had gedaan.

Ik vond het fascinerend, al weet ik niks meer van dat gesprek omdat ik me destijds niet met zoiets kon identificeren.

Maar toen ik dagelijks door de migraine werd gekweld en de maanden zich aan elkaar regen, ging ik iets begrijpen van wat (chronische) ziekte innerlijk met je kan doen.

 

In het begin van de ziekte was ik koppig en wilde ik de migraine het hoofd bieden.

Sterk zijn en overwinnen, me er niet door laten vellen.

Dat bleek niet te werken.

Langzaamaan leerde ik mijn wil opzij te zetten en me neer te leggen bij mijn situatie, ook al ging dat tegen al mijn principes in.

Ik had geen keuze - ik was hulpeloos.

Na lange tijd leerde ik overgave.

Overgave door niet meer met mijn wil te strijden tegen de ziekte en overgave door te zeggen: “Ik weet het niet meer.

God, doe met mij wat U nodig acht.

Ik zal niet meer koppig zijn.”

De ziekte had me ontvankelijker gemaakt voor het Licht, en na een tijd van vergeefs strijden heb ik in de zelfovergave kunnen spreken: “Heer, niet mijn, doch Uw wil geschiede.”

Dat is wat de migraine me heeft geleerd.

 

Helaas voor mij was ik geen voorbeeldige leerling.

Nadat de migraine was afgenomen, ging ik vrolijk door met leven zoals ik had gedaan.

Ik dacht wel dat ik mijn levenswijze had veranderd maar dat was schijn of het was niet voldoende. Een jaar later zat ik tegen een burn-out aan en leerde ik wederom dat ik niks kon doen behalve in de overgave te staan.

Na mijn herstel zag ik echter duidelijk dat mijn leven was veranderd.

Er was veel dat ik achter me had gelaten.

Ik deed het rustig aan en kreeg minder last van de emotionele instortingen die ik regelmatig had. Maar de grootste verandering was wel dat ik me veel meer richtte op de Gnosis en ik meer voelde dat ik God wilde dienen.

 

Twee weken terug kreeg ik weer voor een tijdje dagelijks migraine, doch gelukkig niet zo heftig als twee jaar terug.

Ik ging wederom na wat de migraine me kon leren. En warempel, het antwoord was hetzelfde als altijd: zelfovergave.

 

Ik heb me vaak afgevraagd waarom mensen juist wanneer ze in grote nood verkeren, zich tot God wenden.

Dit kwam altijd op mij over alsof ze vroegen om verlossing voor hun persoonlijkheid en aardse leven, wat ik hypocriet vond.

Ik denk nu dat ik dit heb gedacht omdat ik zelf hulp wilde om mijn aardse ongemakken te verlichten. Nu zie ik in dat er nog een ander antwoord mogelijk is.

Een antwoord dat ik zelf heb ervaren en hier heb beschreven.

Een antwoord dat wél oprecht is en niet hypocriet.

 

Blijkbaar heb ik dieptepunten en ziekte nodig heb om tot de overgave en dichter bij God te kunnen komen.

Ik zou heel graag willen dat ik ook in de overgave kan staan wanneer het goed met me gaat. Misschien leer ik dat nog.

Tot die tijd heb ik kennelijk een hardere aanpak nodig.

Voeg reactie toe