Gedachten van een puppet

De liefde, het licht... zo ver.
De duisternis... zo dichtbij.

Zó graag zou ik te allen tijde de verbinding met de Gnosis willen voelen, zo, zó graag! Licht uitstralen naar alle mensen, iedere dag weer, waar ik ook ben en wat ik ook doe. 
Een waarlijk lichtend voorbeeld zijn...

Maar ik voel me al weken verlaten door de Gnosis. 
Op de plaats van mijn hart gaapt een afgrond die een duisternis herbergt waarin geen straaltje licht doordringt. 
Wat ik ook probeer, ik blijf een leegte voelen.
Probeer ik te hard? 
Waarschijnlijk.
Zet ik te veel druk op mezelf? 
Misschien.
Ik vraag het anderen. 
Ze zeggen allemaal hetzelfde: "Je moet er doorheen."
Ik wil het graag geloven. 
Ik wil geloven dat deze periode voorbij gaat. 
Maar het is moeilijk. 
Ik voel me een puppet met een bewustzijn: ik ben me bewust van mijn gedachten en daden, maar ik lijk ze niet te kunnen veranderen. 
Ik voel me machteloos.

Niet zo lang geleden dacht ik nog dat het goed met me ging. 
Toen stortte mijn wereld ineen en leek het alsof ik de afgelopen tijd mezelf had voorgelogen, een schijnbaar mooie en veilige bubbel voor mezelf had gecreëerd.
Ik slaapwandelde.
Langzaam ben ik aan het wakker worden. 
Ik zie nu dat ik moet veranderen. 
Maar ik lijk het nog niet te kunnen. 
Ik ben een toeschouwer van mijn eigen leven.
Ik kijk naar mezelf en kan niks veranderen, slechts observeren.

Ik word boos op de mensen om me heen en maak ruzie. 
Daarna huil ik en zeg ik sorry.
"Dit wilde ik helemaal niet doen," snik ik. 
Maar het lijkt alsof ik geen keuze heb, en mezelf en anderen pijn moet doen. 
Moet ik hier doorheen? 
Of heb ik een keuze?

Ik heb gehoord dat één beslissing voldoende is om te veranderen. 
Ik probeer het maar er verandert niks. 
Probeer ik het te forceren? 
Moet ik hier simpelweg doorheen en wat ik wil aan de kant zetten? 
En waarom is het altijd zo moeilijk mezelf te vergeten? 
Mijn ego lijkt groter dan ik dacht dat hij was. 
Ik voel me teleurgesteld in mezelf. 
Ik dacht dat ik beter was dan hoe ik ben.

Het leven is simpel als ik me goed voel en dan weet ik alle antwoorden op alle vragen. Maar wanneer ik me niet goed voel en in cirkels aan het lopen ben, is het leven moeilijk. Zo gaat het steeds.

Er is veel, heel veel wat ik wil... 
Ik wil graag voldoen aan al mijn hoge eisen, door niemand anders opgelegd dan mezelf. 
Ik wil het idee hebben dat ik waarachtig en goed leef en daardoor trots op mezelf kunnen zijn.
Wil niet iedereen dit?
Maar misschien werkt mijn methode niet. 
Misschien is de enige manier om te bereiken wat ik wil, mijn ego laten verminderen, mezelf opzij zetten...
Hoe doe je dat? 
Kan iemand mij vertellen hoe je dat doet?
 

Reacties

Voeg reactie toe

Geschreven door AMM Jeannet op wo, 12-12-2018, 22.34u

Ego loslaten. Hoe doe je dat; - door je over te geven, in het besef niets te zijn zonder het leven, dat
je hebt ontvangen vanuit de oorsprong, vanuit die gedachte je mag genieten en in dankbaarheid
het beste met je gaven in de bestaanswereld doen uitstralen.

Geschreven door Lieuwe op ma, 10-12-2018, 21.29u

lieve schrijver van dit verhaal,

bij wellicht wel of wellicht niet toeval scrolde ik vanavond is door mijn mailbox bij overige berichten, mijn achterstallige onderhoud aan mijn mail vermijdend. toen kwam ik je bericht tegen.

toen ik het las, ging er een golf van herkenning door me heen. de laatste tijd is voor mij grotendeels zoals je jou laatste tijd beschreven hebt.
diepe dalen van eenzaamheid en onvermogen, alsof ik aan de kantlijn van mijn leven mezelf aanschouw, weg gedrukt door een groot ego sta ik dan met me rug tegen de muur. dit gevoel wordt afgewisseld met momenten van metafysische euforie. net als jij maak ik mezelf telkens erg groot en schrik ik van hoe klein ik dan telkens toch blijk te zijn.. na deze realisatie vul ik vaak in: dar wat er gedaan moet worden om het te verbeteren. en zie ik mezelf weer in de mist verdwijnen.

een grote kloof tussen mijn hoge idealen en het goed kunnen vertellen wat die zijn, in mooie woorden. (aan mezelf of aan andere.)
vervolgens de verwachting dat ik deze idealen (die mij zoveel liefde en licht en het gevoel van verzadiging, moed en kracht schenken.) met veel motivatie in de praktijk zou kunnen brengen. met goede moed ga ik dan aan de gang, ik spreek mezelf steeds toe, maar langzaam merk ik hoe moeilijk het is aan dit mooie beeld te voldoen. en begint de stem die me toespreekt strenger en strenger te worden. het krijgt een ego wat snel gekwetst schijnt te kunnen worden. door mezelf wanneer ik fouten maak en door andere als ze kritisch zijn.
ik heb mijn handen hieraan vol!

ik geef het dan op en keer weer terug naar binnen. in mijn hoofd waar alles goed gaat. waar de idealen mooie werkelijkheid vormen.
daar put ik nieuwe kracht en begin opnieuw.

de criticus in mijzelf omarmen. is één van die idealen "en zelfs dat lukt niet!" (paradoxaal he!)

je schrijft dat je veel wilt en dat je opzoek bent naar een methode om eerst maar is deze donkerte achter te laten. begrijp ik dat goed?
je ego te verminderen en niet zoveel met jezelf bezig zijn. dat is ook waar ik mij op probeer te focussen. toch heb ik constant te maken met een 'zelf '. de grote van mijn ego die blijkt nu af te hangen van wat het ego over zichzelf denkt. en hoe groot het ego zichzelf acht.
voor mij is het inzicht gekomen dat het misschien te maken zou hebben met dat ik onbewust zo bezig ben met mijn ego groot te maken. ik zou het het liefste volproppen met liefde en met licht. ik pomp het vol met idealen.
de omvang neemt toe maar in het midden holt het uit.
daar blijft een kleine 'ik' over, een 'ik' die bang is om klein te zijn, omdat mijn door mezelf opgelegde idealen me dat verbieden.
juist die kleine ik heeft het nodig te groeien en verdient alle aandacht.

mijn zege vier ik nu wanneer mijn kleine ik er mag zijn in plaats van dat deze wordt overstijgt door hoogmoed en de wil bergen te beklimmen.. ik mag hem dan zien en vanuit barmhartigheid de kleine ik voeden met aandacht en tederheid.

(daarbij stel ik me voor hoe ik in de bergen veel bronnen en stromende beekjes tegen kom. maar pas in de dalen. in het diepe stille water de weerspiegeling van mijzelf onder ogen kan komen. )

langzaam merk ik hoe dit proces nodig is. nodig om uiteindelijk met mezelf hand in hand te gaan zonder mezelf te verliezen in het donker. nodig om wellicht andere hierin beter te begrijpen. nodig omdat ik het waard ben en omdat het zo niet verder kan.

ik wens je heel veel sterkte met je zoektocht.

ik sta open het gesprek verder voort te zetten wanneer dat ook voor jou goed voelt.

harten groet,

Lieuwe Top

Geschreven door Roos op zo, 2-12-2018, 16.37u

Beste schrijver:

Misschien zit de sleutel in je eigen betoog:
'ik wil graag voldoen aan al mijn hoge eisen... opgelegd door niemand anders dan mijzelf'.
Wat wil je dan eigenlijk van ons horen, lezen?

'Mijn' methode werkt inderdaad niet.. ook die van de ander niet.
Want welke methode zou jijzelf kunnen bedenken?
Laat staan een ander voor jou?
En als je al iets kan bedenken, waarom zou je jezelf dat opleggen...?
De resultaten daarvan zijn eerder dramatisch,
en het brengt je verder van huis..
dat lees ik uit je verhaal.

Dus beste schrijver: Gnosis is geen methode...
Gnosis is Liefde en die wacht ook al zo lang op jou!
Er zijn geen toelatingseisen, er is slechts een geduldig wachten
en een hartelijk welkom,

Die Ene fluistering van binnen:
Mens, breng mij Thuis..!

Laat los dat willen, dat moeten, dat emotionele, want dat is ego.
Lach erom, want het is ego.
Huil erom want het is ego.
Wees stil... want het is verlangen..

En ... je hoeft maar EEN ding:

Voed de Ziel

Geschreven door Jan Dijs op ma, 26-11-2018, 14.49u

Reactie op de letter op de brandstapel.
Dit grote ego heeft kennelijk zijn grens nog niet bereikt en heeft nog enkele harde lessen te leren om te begrijpen dat hij zich op een doodlopende weg bevindt Heilzamer zou zijn tot inzicht te komen, om te keren en de weg naar heelwordinp te kiezen.

Geschreven door Roland op zo, 18-11-2018, 08.02u

In het boek de Chinese Gnosis schrijft Dhr. J van Rijckenborgh o.a. :
Tot slot nog dit : Het zien van het pad, het zien van Tao, wordt het deel van de zoeker zodra deze tot de ontdekking komt dat hij,
Zoals Lao Tse sept, " in het ego pijn lijdt " ; zodra hij in zich zelf ontdekt dat niets of niemand hem van die pijn kan genezen,
Dat niets of niemand hem van die pijn kan genezen, dat niemand deze brand kan blussen, totdat hijzelf het ikheidswezen vaarwel zegt.Dan zal " de grote lamp van het albewuste " voor de pelgrim gaan branden en wordt hij gedrenkt in deze goddelijke lichtglans, die hem als een consolamentum opheft uit de nacht van zijn lijden.

Geschreven door Anna Wakker op vr, 16-11-2018, 15.02u

Lieve puppet,

Je raakt me en jouw verhaal is her-kenbaar voor velen van ons.
Jouw vraag over hoe je je ego 'opzij moet zetten tja....was het maar zo simpel dat we dat in een lesje kunnen leren.
We kunnen met ons ik ons ik niet laten verdwijnen.
Mijn ervaring is dat je door bewustzijn wanneer je ego teveel opspeelt,(spelen doet nl. Je ego) je al inzicht verworven hebt, door inzicht kan je veranderen en vooral door overgave aan het nu en vertrouw, heb geduld, zoek de Stilte op en dan voel je een Andere die tot jou spreekt.
Probeer vanuit acceptatie in jouw kracht te blijven
Soms voel je je door iedereen verlaten en onbegrepen, een soort van woestijn waar je verblijft, dit is zeker een fase die overgaat en juist veel betekenis kan hebben als louteringsproces.
Iemand zei eens tegen mij dat juist in een donkere fase het licht op jou schijnt, daar waar het licht schijnt verdwijnt het donker. Misschien een beetje troost?

Hartegroetje,
Anna

Geschreven door Mariette op vr, 16-11-2018, 12.14u

Beste Puppet,

Ik heb respect en waardering voor jouw verhaal.
Jij hebt je kwetsbaar en open hebt gesteld.
Jij ervaart het leven nu op deze wijze.

Ik proef "het moeten"" en eenzaamheid in jouw verhaal.
De verbinding voel je niet.
Het heeft met open stellen te maken voor onze innerlijke bron.
De ruimte hebben en de tijd nemen om stil te staan bij het leven, putten uit onze bron,
verscholen in ons zelf.
Forceren gaat niet, je moet het voelen en laten doordringen.
Je kunt je zelf alleen veranderen als je het zelf ook zo voelt en beleeft.

De manier hoe je aankijkt tegen alles, kun je veranderen.

Alleen als de wil er is, omdat te veranderen.

Ik hoop dat je de verbondenheid gaat ervaren met jezelf, en met anderen.

Ik wens je alle goeds, Mariette.

Geschreven door Anne Maria op do, 15-11-2018, 20.13u

Lieve Puppet,

Je ontboezeming raakt me en ontroert me. Het leven heeft ook mij diep geraakt.
Het zijn de geestelijke nachten en de woestijnervaringen waarvoor geen pasklaar recept is.
Maar: "Wees stil, God wil je zoveel zeggen." Zoek je hulp niet bij mensen, maar bid, bid, bid ! Zonder woorden en met open handen.
Misschien kunnen de Taizé-liederen je daarbij helpen, b.v. "Als alles donker is, ontsteek dan een licht in mij dat nooit meer dooft"
(uit een album).
Met mijn gebed en goede wensen.

Geschreven door Henry op do, 15-11-2018, 03.54u

Beste,

Als je je goed voelt, weet je alles, als je je slecht voelt, is het moeilijk. Beide: je goed voelen (>etc.) èn je slecht voelen (>etc.) gaan voorbij; zoals alles.
Panta rhei.

Sterkte,
Henry

Geschreven door Peter Van Der hoorn op wo, 14-11-2018, 21.04u

Gelukkig zijn is een keuze.
Kies voor het licht . De liefde het goede
Volg je hart.
Het zal niet meteen lukken maar begin er mee uiteindelijk overwint de positiviteit alles
Succes ik hou ook van jouw

Geschreven door Carla op wo, 14-11-2018, 18.28u

Och beste zoeker, aan jezelf vragen stellen die met liefde te maken hebben zijn mooie vragen. Liefde groeit en het is geen constante. Jezelf overvragen is nogal eisend. Kijk om je heen, zie wat je kunt doen en beleeft het moment zoals het komt. Dat wat je voelt en denkt kan van korte duur zijn en het verlangen mag blijven bestaan, daarvoor ben je mens.

Geschreven door Hermit op wo, 14-11-2018, 13.32u

Beste blogger,
Ik vind het heel dapper dat je dit schrijft. Alles is heel herkenbaar hoor. Ik noem dit zelf wel een "mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten" fase. Het is loutering. Koester je verlangen naar het Licht, richt je gedachten op God, heb geduld en er komt een moment dat de storm weer gaat liggen en er weer licht komt waar het nu donker is. Vergeet je trots, maar wees wel lief voor jezelf.

Geschreven door jes jespers op wo, 14-11-2018, 12.32u

Beste blogger, van moeten krijg je mot! Het is duidelijk dat je 'mot' hebt met je eigen. Het enige dat je,elk mens, moet is leren 'ontmoeten'. Een wijs gezegde luidt: 'wat je opeist zul je verliezen', gnosis is niet iets dat zich laat grijpen, het is begrijpen, het zijn inzichten die je kunt ontvangen maar dan moet je wel op het willen ontvangen ingesteld staan. Als je je handen al vol hebt kun je niets meer aannemen, zo ook met gnosis, door de stilte in je op te zoeken, misschien is dat wel die leegte waar je het over hebt, en daar in te blijven kun je gaan ontvangen. Het denken kan je nooit gnosis brengen.

Geschreven door AMM Jeannet op wo, 14-11-2018, 12.29u

Beste "IK" -weet dat "ik" niets ben, en toch ALLES is in het ZIJN want ALLES IS NIETS
EN NIETS
IS ALLES In het GOEDE leven naar beste kunnen en vreugde komt dan vanzelf.
U zal ongetwijfeld
dat gaan ervaren.

Hartelijke groet.

Geschreven door Katrien van van Haaster op wo, 14-11-2018, 11.11u

Hallo,

Ik vind het herkenbaar wat je schrijft....
En ik hoor dat het erg moeilijk is te accepteren, dat het is zoals het is : de schaduw die er is, de leegte die er is... de teleurstelling over jezelf..? Het lijkt alsof je hier mee worstelt...
Dat je niet accepteert dat er een schaduw IS:
Hoe ben je hiermee?
Hoe laat je die er ZIJN ?
Gewoon zoals het IS ?
Het is goed.
HG
Katrien

Geschreven door Anneke Stokman op wo, 14-11-2018, 10.59u

Beste blogger,
In jouw hartenkreet komt 48 keer het woord ik voor. Misschien een beetje veel?
Mijn antwoord is deze regel uit een jeugdlied:
"Zelfvergeten dienen is voor het mensenlot, altijd nog de kortste, blijde weg tot God."
Kijk om je heen wie je kunt helpen, dat licht uitstralen komt dan later wel.