Het "wow"-effect

Tijdens de cursus Rozenkruis en Gnosis heeft een vrouw het over het wow-effect:
“Ik weet zeker dat wanneer ik hier zo het gebouw verlaat, ik buiten denk: wow!
En daar gaat het om: zo’n wow-effect te hebben in het leven.”

Ik weet wel wat de mevrouw bedoelt. 
Ik heb zelf ook talloze wow-momenten gehad. 
Soms bij een prachtig muziekstuk, na een goed boek, een enkele zin uit een gesprek, maar vaker nog is het simpelweg een gevoel. 
Dat gevoel kan na een gebeurtenis zijn, zoals een cursusbijeenkomst, maar kan ook schijnbaar spontaan ontstaan. 
Het is een gevoel van ‘Dit is het!’. 
Het zijn momenten waarop de oren en ogen wijd geopend worden.

Vele wow-momenten ben ik vergeten maar deze, één van de eerste, staat nog goed in mijn geheugen: het was een mooie middag waarop ik van de middelbare school naar huis fietste en me helemaal één voelde met het heelal, de schepping, het leven. 
Ik leek even alles te snappen – waarom de dingen gaan zoals ze gaan – en voelde me volkomen gelukkig. 
Al mijn zoeken en twijfel waren verdwenen. 
Er was een moment van totale euforie.

Ik weet nog dat ik in die tijd vaker dat gevoel had tijdens mijn fietstochten. 
Het was de tijd dat ik daadwerkelijk begon met een keuze te maken voor een ander leven. 
Ik wist het zeker: ik wilde de weg van transfiguratie gaan.

Ik ging op weg en vele wow-momenten volgden. 
Geleidelijk aan leek het alsof mijn hele leven één groot wow-effect aan het worden was. 
“Wow, dat is toevallig,” dacht ik heel vaak wanneer iets wat in mij speelde opeens leek terug te komen in elke tempeldienst en elk boek. 
En “wow” denk ik nog steeds als ik een boek opensla en de bladzijden precies de woorden lijken te bevatten die ik op dat moment nodig heb.

Het is één van de laatste prachtige herfstdagen wanneer ik mij naar een 12-uurmiddagdienst begeef. 
Er hangen nog bladeren aan de bomen die een gouden gloed krijgen door het zonlicht, de temperatuur is mild en de hele natuur lijkt te baden in sereniteit en schoonheid. 
De steentjes van het tempelpad knarsen onder mijn voeten en volkomen gelukkig denk ik: “Dat mij iets is geschonken wat mijn wezen vervult en een doel geeft aan mijn bestaan… wow! 
Wat bijzonder! 
Wat een waanzinnige, innerlijke reis is dit leven!”
 

Voeg reactie toe