Mens in de spiegel

Ik ben ik en jij bent jij. 
Wij leven ieder binnenin onze eigen wereld en we treffen elkaar in de uitwisseling van gedachten, gevoelens en lichamelijkheid. 
Maar kunnen we elkaar werkelijk kennen en begrijpen? 
Of is de ander alleen maar een weerspiegeling van mijzelf? 
En wat is eigenlijk de bedoeling van ons gezamenlijk mens-zijn?

Ik ben een mens en daardoor kan ik mezelf, als voorbeeld van de soort, zorgvuldig bestuderen. 
Ik neem aan dat mijn mens-zijn niet zo veel zal verschillen van dat van anderen. 
Alleen in vorm en gradatie. 
We zijn samengestelde wezens en bij iedereen is de samenhang net weer even anders, maar de elementen waaruit we zijn opgebouwd zijn fundamenteel gelijk, dus als ik mezelf begrijp, begrijp ik wellicht ook de ander. 
Dan snap ik hopelijk de betekenis van het mens-zijn, zodat ik begrijp wat ik ermee aan moet. 
Want zolang ik niet begrijp waartoe ik besta zwalk ik maar wat door mijn leven en mis ik een kompas om er richting aan te geven.

Ik neem mijn zelfonderzoek heel serieus en ik ontdek dat ik een wezen ben met vele lagen en dimensies. 
Van moment tot moment kan ik mezelf heel verschillend ervaren. 
Het is als een reis door vele landen. 
De landen waar ik doorheen reis roepen allerlei gevoelens en conclusies bij me op. 
Sommige avonturen hebben grote gevolgen en het kan moeilijk zijn om tegenstanders te verslaan of  me uit gevangenschap te bevrijden. 
Ik loop tijdens mijn levensreis ernstige verwondingen op, waardoor het gaan wordt bemoeilijkt, maar ik blijf waarnemen, want ik wil nog steeds begrijpen wat de bedoeling van alles is.

Ik ontwikkel op mijn reis belangrijke waarden. 
Liefde is de voornaamste. 
Dat betekent dat ik me bekommer om de ander en dat ik liever zelf de pijn van iets op me neem dan een ander te beschadigen. 
Niet dat ik daar altijd in slaag, maar ik heb een groot verlangen om de eeuwigdurende belangenstrijd tussen mij en anderen te beëindigen. 
Want dat is een steeds terugkerende ervaring: dat ik bots met andere mensen. 
Anderen hebben hun eigen agenda en het lukt niet om met hen in eenheid te leven. 
Dat is diep teleurstellend en uiterst pijnlijk. 
Maar hoezeer ik mezelf ook opoffer, het enige gevolg daarvan is dat ik heel ongelukkig word. 
En de wereld wordt er uiteindelijk niet eens beter van, want mensen doen toch wat hen goeddunkt, ik heb daar weinig invloed op.

Dus ik moet een laag dieper gaan om te begrijpen hoe ik het conflict uit de wereld kan helpen. 
Ik onderzoek daarom dan maar mijn drijfveren en de werkingen van het onderbewuste. 
Ik ontdek dat ik anderen aantrek die op eenzelfde golflengte zitten en dat ik alleen dat in een ander kan zien en begrijpen wat ik ook in mezelf begrijp. 
Het wordt me steeds duidelijker hoe ik in elkaar zit, waardoor zich een mildheid ontwikkelt ten aanzien van het gedrag van anderen. 
In mijn strijd met anderen lijk ik Don Quichote die vecht tegen windmolens. 
Het zijn mijn eigen angsten en beperkingen die het strijdperk bepalen.
Anderen leven in mijn bewustzijn. 
Als ik er niet ben, als ik slaap bijvoorbeeld, dan neem ik niemand waar. 
Zonder mij bestaat er niets. 
Wordt het gedrag van de mensen om mij heen misschien bepaald door mijn eigen waarneming? Want dat heeft de kwantumfysica ontdekt met betrekking tot deeltjes.
Dat het gedrag van deeltjes wordt bepaald door de waarnemer. 
Geldt dit voor alles wat ik waarneem? 
Dat zou ontstellend zijn!

Deze overwegingen bepalen me nog intensiever bij mijzelf. 
Als dit waar is, als de hele wereld niets anders is dan een weerspiegeling van wat er in mijzelf leeft, dan heb ik een wel heel grote verantwoordelijkheid. Dan zijn Trump en de Jihad-gangers reflecties van onbewuste delen van mijzelf. 
Dan moet de strijd van deze angstige mannetjes wel een deel zijn van onderdrukte aspecten van mijzelf waarmee ik geen contact heb en die ik niet wil omarmen. Want ik wil hen en de wreedheid die ze vertegenwoordigen niet. 
Ik wil niet die ander zijn. 
Ik wil mij zijn. 
Lekker veilig verscholen in mijn zelfbeeld.

Maar wat nou als ik en de ander eigenlijk een en dezelfde zijn? 
Dan is het mijn verantwoordelijkheid om die aspecten van mijzelf die in angst en woede de boel tiranniseren aan het daglicht te tillen en ze met mildheid te omvatten.
Pff... ga er maar aanstaan! 
Dan wil ik liever kind zijn, buitenspelen en de grote mensen de moeilijkheden laten opknappen. 
En natuurlijk heeft dat aspect van mijn wezen ook ruimte nodig, er kan ook vrijheid, spel en vreugde zijn. 
Maar de omgang met de schaduwkanten, dat wat oorlog en conflict veroorzaakt, dat is een stuk opruimwerk dat ik niet kan negeren. 
Ik ben geen baby die zich alleen maar hoeft te laten koesteren door het krachtveld, terwijl anderen het werk doen. 
Nee, wij zijn zelf degenen die het werk van vernieuwing moeten aanvatten. 
En daarvoor moet er gebroken worden. 
De muren van ons zelfbeeld moeten worden neergehaald.

Soms bestaat mijn leven jarenlang uit baggeren door de drek en zooi van anderen. 
Van voorgangers in mijn micros of familie, van mensen waarmee ik in intieme relatie sta of die zomaar op mijn pad komen. 
Dan werk ik om de deuren van de gezamenlijke Augiasstal open te krijgen, zodat er reiniging kan plaatsvinden. 
Zodat er helderheid en inzicht ontstaat en duidelijk wordt wat er nodig is.
Het lijkt mij dat wij als zielenmensen een grote verantwoordelijkheid hebben voor de toestand in de wereld. 
Het reine krachtveld dat wij met elkaar onderhouden, de sereniteit van het geest-zieleleven, we kunnen het niet gebruiken als een uitvlucht uit de wereld, want we zijn deel van die wereld en we zijn er dus mede verantwoordelijk voor. 
Wij zullen opruiming moeten houden, zodat de toegangsdeuren naar het levende water opengaan en de drek uit het onbewuste van de mensheid kan worden weggespoeld.

Als de ander een reflectie is van mijzelf, dan heeft het werken aan mijn eigen toestand de allerhoogste prioriteit. 
Dat is dan wat ik kan doen om de ander te helpen. 
Door mijn eigen onbewuste neigingen te onderzoeken. 
Als ik de moed heb om wat me neertrekt te erkennen en los te laten, dan kan de angst minder worden en ontstaat er ruimte voor liefde. 
Dan kan ik een ander pas waarnemen. 
Eerder niet. 
Ik kan geen vrede hebben met de gedachte dat wij gezellig in het nieuwe levensveld binnengaan, terwijl de wereld in brand staat en eenzame kinderen verlaten op de wereld ronddolen zonder leiding of perspectief. 
Ik kan me niet voorstellen dat dat liefde is.
 

Reacties

Geschreven door Monique op za, 10-2-2018, 16.23u

Mooi , Ken u zelve

Geschreven door Monique op ma, 12-2-2018, 18.13u

Ik denk meteen aan de lessen van de grootmoeders, in de boeken van Sharon McArlane, waarin je inspiratie, optimisme en practische antwoorden kunt vinden op de vraag hoe om te gaan met een wereld vol ellende zonder je ogen te sluiten.
Maar misschien is dat mijn projectie: wat ik er uit haal of wat ik er in zie!

Geschreven door Monique op di, 13-2-2018, 11.59u

Amen , kan mij ook niet voorstellen dat dat liefde is .
" Ik wil niet die ander zijn.
Ik wil mij zijn.
Lekker veilig verscholen in mijn zelfbeeld."

Maar wat nou als ik en de ander eigenlijk een en dezelfde zijn?"

Ik kom het zo weinig tegen in lezingen en bijeenkomsten .
Ken u zelve

Geschreven door M. Roozen op wo, 14-2-2018, 09.59u

Ha Monique,
Denken vanuit de idee van eenheid is wellicht bedreigend voor ons individualistische zelfbeeld. Maar dat zelfbeeld is slechts een constructie opgebouwd uit identificatie en projectie en geen wezenlijke realiteit.
Niet je ogen sluiten is wellicht het moeilijkste dat er is, omdat er inderdaad veel narigheid en disharmonie in de wereld en de mensen is. Ik vind het daarom super belangrijk om nieuwe wegen te vinden, zodat je niet mee naar beneden wordt getrokken in negatieve energie.
Een ander concept van de realiteit lijkt me daarom op zijn plaats.
Zoals men vroeger dacht dat de aarde plat was, totdat er een shift kwam in het denken en men inzag dat ze rond is. Zo lijkt het me essentieel dat we nu gaan beseffen dat de buitenwereld een reflectie is van ons innerlijk en dat alle mogelijkheden tot verandering daar beginnen...

Geschreven door Monique op za, 17-2-2018, 18.57u

Ja mooi alle mogelijkheden tot verandering beginnen daar.

Voeg reactie toe