De factor angst

Lang geleden zat ik eens in Ussat in een grot. 
Diep weggekropen binnen in een berg drong geen enkel geluid uit de buitenwereld tot me door.
Ik deed mijn lamp uit en het werd ook nog eens stikdonker. 
Ik zag geen hand voor ogen en ik hoorde slechts mijn adem. 
Mijn hart begon sneller te kloppen. 
De stilte overrompelde me. 
Ik verlangde opeens intens naar geluid. 
Wat voor geluid dan ook, een auto, het ruisen van de wind, het loeien van een koe, alles was welkom, als het maar een oriëntatiepunt zou bieden om mijn angst voor de oorverdovende stilte te kalmeren. 
Ik besefte op dat moment hoe gehecht ik was aan het zintuiglijke. 
De vanzelfsprekende aanwezigheid van beeld en geluid, op ieder moment van mijn leven, gaf me een gevoel van zekerheid. 
Toen die zintuiglijke gewaarwording wegviel voelde ik angst.

Een neutrale en verstilde houding ten opzichte van de wereld vind ik een mooi ideaal, maar het is niet mijn realiteit. 
Vaak is het niet stil in mijn hoofd en heb ik geen zin om neutraal te zijn. 
Ik vermoed dat deze toestand van onrust voortkomt uit angst. 
Ik zie dat ik door een diepgewortelde en fundamentele overlevingsangst behoefte heb aan houvast en controle. 
Houvast tracht ik met behulp van mijn denken te construeren. 
Door mijn denkbeelden orden ik de wereld en breng ik haar in kaart. 
Maar al die ideeën vormen eigenlijk een verschansing. 
Het is wel comfortabel om me te verschuilen achter mijn visie, maar ze vormt geen waarachtige bescherming. 
Want er hoeft maar heel weinig te gebeuren, zoals bijvoorbeeld op het moment in die grot, of ik kom terecht bij de instinctieve reflexen van mijn reptielenbrein, waar de angst regeert.

Zolang ik me veilig voel kan ik vertrouwen hebben en geloven in mooie en goede dingen, maar zodra mijn angst wordt opgewekt ontstaat er kramp en kom ik in de fight-or-flight reflex. 
Dan ontstaat er een samentrekking die de doorstroming van energie blokkeert. 
Die verstarring maakt mijn bewustzijn repetitief, gefixeerd en vernauwd. 
Dat is geen toestand die me bij stilte en neutraliteit zal brengen.

Soms is angst goed, want als ik word geconfronteerd met gevaar helpt angst om in actie te komen en mezelf te beschermen. 
Maar wat moet ik met de oeroude instinctieve angst die is ingebakken in mijn DNA? 
Die als het ware is voorgeprogrammeerd in mijn systeem?
Moet ik haar onderdrukken, negeren, bagatelliseren of ontkennen?

Het lijkt me belangrijk om angst te begrijpen, want ik vermoed dat ze een machtig obstakel is, dat de ontwikkeling van nieuw bewustzijn kan tegenhouden. 
Want waar angst heerst kan liefde niet wonen. 
Het is vreselijk jammer als de zegenrijke inwerkingen van gnosis teniet gaan door angst. 
Gnosis brengt reine etherkrachten in mijn systeem in omloop, waardoor mijn ziel wordt opgetild naar een sfeer van eenheid en liefde, maar angst gooit deze etherische energie er onherroepelijk weer uit. 
Dan val ik uit een heilzame toestand van rust en vrede weer terug naar de vermoeiende sfeer van strijd, tegenstellingen en vechten voor mijn hachje. 
Daarom wil ik ontdekken hoe mijn vertrouwen kan groeien, zodat ik steeds meer angst kan loslaten. Daarom ben ik leerling.


 

Reacties

Geschreven door Fred Emmerig op za, 24-3-2018, 08.35u

Ook de eerste leerlingen van Jezus de heer kenden angst en vluchtten alle kanten heen toen het menens werd. Toch kwam het in orde en kon het grote werk van het Licht een aanvang maken. Zo heb, en nog steeds elke dag, ik het ervaren. In het diepst van het duister is er toch nog een lichtpuntje in je hart.

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 16.26u

Dat is zeker waar, in de duisternis zit licht en in het licht is ook duisternis! Zonder elkaar kunnen ze niet bestaan... Wellicht is angst wel een signaal van aangegrepen worden, van dingen die groter zijn dan wij en die daardoor vrees opwekken...

Geschreven door Peter v.d. Burg op ma, 26-3-2018, 12.20u

Angst is een emotie die opkomt bij twijfel aan zijn, de mogelijkheid van niet zijn, zoals je aangeeft met je ervaring in de grot. Daar valt zintuiglijke waarneming gedeeltelijk weg,. als een reflectie van je "zijn", waar je je tot dusver aan vasthield. Het wegvallen van zintuiglijke waarneming kan dan je twijfel triggeren. Angst is dan wel geen zintuiglijke waarneming, toch ben jij het die deze angst waarneemt. Dat je deze angst waarneemt bevestigd je "zijn", dit besef van "zijn" kan die twijfel kan wegnemen waardoor angst niet meer nodig is.

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 16.29u

Inderdaad, door angst voel ik mezelf behoorlijk, dat klopt! Dat van die twijfel weet ik niet zo goed, het is meer een oergevoel, zonder dat het denken daar nou zo veel mee te maken lijkt te hebben...
Zijn - zonder angst - is een prachtig mooi ideaal, waar ik zeker naar streef.

Geschreven door GrunnegerMysticus op do, 29-3-2018, 10.35u

de zegenrijke inwerking van gnosis gaat nooit door angst verloren. het is een waardevolle nieuwe ervaring

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 16.31u

Het is vooral het beperkte bewustzijn van mijn ego dat angst ervaart. Wat en hoe de Gnosis ondertussen op me inwerkt, daar kan ik niet altijd bij!

Voeg reactie toe