Eenzaamheid en het wonder.

Ik heb mij vaak eenzaam gevoeld. Verlaten.
Een gevoel iets verloren te hebben maar ik wist niet wat.
Iedere dag een schrijnend heimwee alsof er met grof schuurpapier op
m’n hart geschuurd werd. Pijnlijk.

Ondanks vele pogingen, op allerlei manieren, om dat kwijt te raken lukte dat maar niet.
De angst voor een onbekende leegheid als een donker gapend gat van verlorenheid,
zonder ook maar een greintje licht, was groot. Een bodemloze put.
Wanhoop dreef mij echter steeds dichter naar de rand. 
Onontkoombaar.

Het verzet ertegen werd steeds minder, niet vol te houden.
En juist op het moment dat m’n verzet gebroken was en ik ging vallen
begon het van binnen te stormen en te exploderen.

Niets bleef heel, alles ging aan flarden en brokstukken van gebeurtenissen in m’n
leven vlogen in het rond. Ik snapte niet wat er gebeurde. 
Het enige wat ik deed was met gebalde vuisten van de spanning, kijken wat er gebeurde.

Het was een breekpunt:
De tijd stond stil en toen het op een gegeven moment weer rustig werd
viel alles op z’n plaats en begreep ik waarom mijn leven tot dan toe zo turbulent
was geweest.

En ik wist wat ik al die tijd kwijt was geweest maar wat er in m’n kindertijd vaak was.
M’n hart juichte van vreugde voor het terug zijn van het verlorene. 
Eindelijk weer 1 samen. Een regelrecht wonder.

De duistere afgrond was veranderd in een heldere stralende hemel.
De eenzaamheid, de angst en heimwee waren verdwenen alsof het nooit
anders was geweest.

Van grote dankbaarheid vervuld wist ik dat m’n leven een nieuw begin kreeg.
Vol goede moed en vertrouwend op m’n weer aanwezige innerlijk kompas,
kon ik weer verder in de zekerheid dat het mij zou brengen waar mijn diepste verlangen
naar uitging.

De wonderen zijn gelukkig de wereld niet uit.

Reacties

Geschreven door Eneroh op vr, 6-4-2018, 09.21u

Nou zeg, het lijkt wel of ik deze beleving zelf heb geschreven, zo herkenbaar.
Altijd dat gevoel in een vreemde wereld te zijn.
Een wereld waarin ik steeds meer verstrikt raakte.
Totdat er iets gebeurt. Jij noemt dat een breekpunt. Voor mij was dat: niks meer te verliezen, niks meer te winnen.
En zachtjes opent er zich iets totaal nieuws van binnen. Een teer gevoel van thuis, echt thuis. Een zekerheid van binnen, die alleen maar groeit.
Heerlijk om dat zo weer voor mijn innerlijk oog te krijgen door jouw stuk.
Dank je.

Geschreven door Ton Ottevanger op za, 7-4-2018, 20.53u

Om nooit meer te vergeten.

Geschreven door Aldous op do, 19-4-2018, 11.59u

Die afgrond, de leegte, dat zijn bekende fenomenen.
De omslag klinkt heel mooi, maar ook wel als een sprookje.
Is dit echt, of een mooi verhaal?
Ik geloof graag in sprookjes!

Geschreven door Ton Ottevanger op vr, 20-4-2018, 21.05u

Houden zo, sprookjes zijn namelijk echt.

Voeg reactie toe