Eenzaam en alleen

EENZAAM EN ALLEEN

 

Er zijn veel eenzame mensen.

Eenzaamheid leidt tot ziekten, depressies en zelfs suïcide.

Onderzoek heeft aangetoond dat singles minder oud worden en zich minder gelukkig voelen dan mensen met een partner.

Eenzaamheid is een toestand van gemis: de eenzame mens voelt zich in de kou staan en dat doet hem pijn.

Het “missen” is een essentieel onderdeel van het begrip eenzaamheid.

Arnon Grunberg heeft het over “de grote god van het missen”, om aan te geven dat het “missen” tot een dominante aanwezigheid kan worden in ons bestaan.

 

Als alleenstaande vrouw van boven de vijftig behoor ik tot een groeiende bevolkingsgroep. Vrouwen kiezen er steeds vaker voor om alleen te blijven als ze ouder worden.

Maar een alleenstaande is niet per definitie eenzaam.

Het gevoel eenzaam te zijn hangt van vele factoren af, een goed netwerk is bijvoorbeeld een belangrijke voorwaarde voor het levensgeluk van singles.

Mijn persoonlijke situatie is echter niet zo makkelijk.

Ik heb geen werk, weinig familiecontacten en ik heb ingrijpende levensgebeurtenissen meegemaakt die mijn draagvermogen hebben verminderd.

Hierdoor voel ik me regelmatig eenzaam.

Ik eet vrijwel altijd alleen, ik slaap alleen, ik word zelden aangeraakt en ik ben vaak hongerig naar een praatje.

Ik kijk veel tv en eet teveel als ik me 's avonds eenzaam voel.

En als ik een paar dagen niemand spreek word ik neerslachtig.

Uiteraard begeef ik mij in allerlei sociale situaties om aan mijn contactbehoefte te voldoen, maar de intieme cirkel direct om mij heen is leeg.

Dat voelt als een gemis.

 

Dat is misschien de plaats van het “Andere”, het onkenbare, of van de “Geliefde”, zoals de Perzische dichters het zo mooi formuleren.

Wellicht is de leegte die ik voel wel een belangrijke voorwaarde voor het vinden van de goddelijke verbinding, dat is mogelijk, ik weet dat niet zo goed.

Maar het is, hoe dan ook, een feit dat ik geen mensen dichtbij me heb staan.

Ik ervaar daardoor sterk het “missen”.

Er bestaat een verhaal van een zen-leraar die zijn leerling onder water houdt tot hij bijna stikt. Daarna vraagt de leraar aan de leerling: “En, wat ging er door je heen?”

De leerling verlangde maar  een ding: lucht.

De leraar zegt dan: “Als je verlangen naar het onkenbare zo sterk is geworden dat je alleen nog maar daarnaar verlangt, net zoals je daarnet verlangde naar lucht, dan zal je het vinden.”

Mijn snakken naar de nabijheid van een ander mens voelt soms net zo amechtig als de behoefte aan lucht van de leerling uit deze anekdote.

Door het ontbreken van menselijk contact verlang ik intens naar liefde.

Maar ik weet ook dat een ander mens me nooit zal kunnen geven wat ik zoek.

Want ik besef dat mijn verlangen naar menselijke liefde een projectie is van iets anders.

Ik verlang in feite naar heelheid en eenwording, naar het definitieve einde van mijn gevoel van gemis.

 

In mijn momenten van hunkering en ontbering vliegt de eenzaamheid me soms enorm aan, maar op andere momenten ben ik heel tevreden met mijzelf en mijn situatie.

Eenzaamheid ervaar ik als relatief.

Want ook tussen andere mensen kan ik me eenzaam voelen.

De mate waarin ik eenzaamheid ervaar hangt vooral af van hoe ik mij voel.

Soms ervaar ik helemaal geen gevoel van gemis.

Dan staat mijn hart open, voel ik mij vervuld en ervaar ik liefde.

 

Maar het leven als alleenstaande vind ik beslist een uitdaging.

Ik koos vroeger voor een relatie, omdat ik moeite had om alleen te zijn.

Hierdoor maakte ik me afhankelijk van een ander en dat gaf veel emotioneel gedoe.

In mijn huidige situatie val ik terug op mezelf.

Ik hoef niemand verantwoording af te leggen en ik kan mijn leven inrichten naar wat ik belangrijk vind, zonder compromissen te hoeven sluiten.

 Deze autonomie geeft me een groot gevoel van vervulling.

Maar ik ervaar ook een zorgelijk aspect aan het leven alleen.

Ik word ouder en hoe moet dat als ik straks zorg nodig heb?

Als ik de boodschappen de trap van mijn flat niet meer op kan tillen?

 

Ik vermoed dat het gebrek aan verbinding voortkomt uit een innerlijke toestand.

Ik ervaar veel wantrouwen, zowel binnenin mijzelf als bij allerlei mensen om me heen.

Gebrek aan vertrouwen en angst lijken wel opgetekend in het menselijke DNA.

In een wereld waar oorlog en strijd aan de orde van de dag zijn vind ik dat niet zo vreemd.

Mijn ervaringen zorgen er helaas voor dat mijn hersenen niet in eenheid samenwerken.

Delen van mijzelf zijn afgesloten voor mijn bewustzijn.

Dat maakt me bang, want hierdoor weet ik niet wat er diep van binnen leeft, ik kan er niet bij.

Daar ervaar ik al eenzaamheid, binnenin mijzelf ben ik al afgescheiden van diepere bewustzijnslagen.

Als ik zo'n duisternis binnenin mij heb, dan heeft een ander dat misschien ook wel.

En wie weet wat die ander zal doen als de in het duister opgeslagen krachten worden aangeraakt? Want dat kan zomaar gebeuren en dan zijn er opeens heftige emoties en explosieve gebeurtenissen. Doordat ik hier bang voor ben ontstaat er afstand tussen mijzelf en anderen.

Ik word bepaald door een groot en basaal besef van gevaar.

Hierdoor trek ik me vaak van anderen terug, zodat ik me tenminste een beetje veilig voel op mijn persoonlijke eilandje.

Dan probeer ik te ontwaren wat er zich diep binnenin mijzelf roert.

Welk signaal nu weer de adrenaline heeft aangemaakt.

Dat zijn de zwarte gaten in mijn heelal die het licht opzuigen.

 

Gebrek aan verbinding doet pijn.

Mijn hart zit in een kramp.

Ik ben vaak niet zo openhartig als ik zou wensen.

Ik verlang ernaar dat mijn hart zich kan openen voor de liefde, zodat mijn wonden kunnen helen en de diepe pijn van het isolement zich kan oplossen.

Vooralsnog is dat een proces waaraan ik schoorvoetend bezig ben, maar mijn wonden zijn diep, ik heb weinig vertrouwen en ik voel veel angst.

En daarin sta ik niet alleen.

Gebrek aan verbinding doet pijn. M zijn diep, ik heb weinig oel veel angst. En daarin sta ik niet alleen.

Reacties

Geschreven door M op do, 10-5-2018, 13.27u

Heel herkenbaar...
Ik heb eens een relatie gehad waarin de ander mij vertelde dat ik van hem verlangde wat ik mezelf niet kon geven: liefde. Zelfliefde is zeker een begin maar het is niet de gehele oplossing.
Ook ken ik het gevoel dat God de eenzaamheid ook niet minder maakte - ik geloofde in hem en probeerde daar naar te leven maar ik voelde me nog steeds eenzaam. Misschien dacht ik alleen dat ik in hem geloofde...
Hoe dan ook, eenzaamheid blijft complex, en ik heb ook de antwoorden niet. Ik wens je in ieder geval veel sterkte en blijf vooral hoop houden.

Geschreven door Monique op zo, 13-5-2018, 18.08u

Ja eenzaamheid .... Het is niet zo zeer dat eenzaamheid pijn doet ,het is meer omdat we niet eenzaam willen zijn.
De angst voor de eenzaamheid ,de eenzaamheid niet willen aannemen maar ervan af willen .
Wees gewoon eenzaam [ je bent het al] het gewoon willen zijn ,dan zal het vanzelf oplossen .
Het is het idee dat we over eenzaamheid hebben.
Of je nu alleen bent of een relatie hebt , de eenzaamheid is van jou ,dus zal in elke situatie weer naar voren komen, totdat je het heb aangenomen dat jij het bent.

Voeg reactie toe