Vijfde brief van de Ziel aan het ego

In mijn oorspronkelijke staat als geestzielemens, was ik een kind van God.

De geest sprak in mij, de ziel zette het woord om in de daad uitgevoerd door het lichaam.

Woorden in jouw taal kan ik er niet voor vinden.

Ik was een lichtwezen.

De selfie, om het maar eens in een beeld uit jullie wereld te benoemen, deed mij de das om.

Ik zag mijzelf, zoals jullie een selfie maken.

Ik dacht: dat ben ik zelf.

Jij weet natuurlijk dat het niet zo is.

Maar ik werd verleid door mijn oorspronkelijke lichtgestalte.

En dacht inderdaad dat ik dat zelf was.

Zo verbrak ik de band met mijn Vader.

Mijn liefde tot mijn Vader nam af.

Ik richtte mij nog wel steeds tot God, maar zijn liefde, het vuur van zijn liefde werd niet in balans gebracht door de liefde tot de Vader, ik verbrandde en verloor mijn gestalte.

Ik ben een eeuwigheidswezen ontdaan van de oorspronkelijke ziel.

Ik heb daardoor ook niet meer de beschikking over de verbinding met de Geest, de Heilige Geest.

 

Volgens mij ken jij dat effect ook in jouw leven.

Je richt je exclusief op het verwerven van kennis en je gaat er van uit dat dat je leven en redding is.

Je vergeet je hart en er ontstaan allerlei conflicten.

Op zich is het goed dat er conflicten ontstaan want dat zorgt er in ieder geval voor dat je nog bereid bent om mijn brief te lezen.

Je zou als een soort oefening eerst eens alle zaken in de wereld vanuit je gevoel kunnen benaderen om pas daarna je mentale capaciteiten er op los te laten.

Dat is vooral ook nuttig omdat wij, ik als ziel en jouw ego, elkaar in jouw hart kunnen leren kennen.

Vertrouw mij maar.

We kunnen dan beginnen met het ontwikkelen van de relatie tot Onze Vader.

Stapje bij beetje.

Eerst een beetje geloven.

En dan samen met mij, de ziel, te werken aan het begrip er over.

Als je mij daarna ook wat ruimte gunt in je hoofd kan ik ook zelf weer werken aan mijn ontwikkeling.

Ik heb jouw instrumentarium namelijk nodig voor de verolgstappen in mijn ontwikkeling.

 

Voeg reactie toe