Voortgedreven door verlangen

Mijn levensbootje heeft weer eens averij!

Ik word door gebeurtenissen heen en weer geslingerd en weet ternauwernood mijn hoofd boven water te houden.

Overal, om me heen en binnenin mezelf, is er conflict.

Nergens vind ik houvast.

Wat ben ik toch voor wezen, zwalkend over de levenszee?

Ik jaag mijn doelen na en probeer geluk te vinden, maar keer op keer verdwijnt het geluk: wat ik vind is niet blijvend en het spat vroeg of laat weer als een zeepbel uiteen, mij met lege handen achterlatend...

 

Ben ik dan geboren om te sterven na een leven waarvan ik de zin niet begrijp?

Ik verlang naar een antwoord, naar een oplossing, naar vervulling, maar ik weet werkelijk niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen.

Ik voel me in de steek gelaten.

Niemand lijkt het antwoord te weten.

Ik zoek overal.

Ik lees vele boeken, ga naar leraren, volg allerlei methodes en bezoek verre landen, het drijft me voort.

Ik doe therapie, trainingen en cursussen, maar ondanks al mijn pogingen vind ik het antwoord niet. De verschillende ideeën zijn met elkaar in tegenspraak, maar hebben elk hun waarde.

Mijn inzichten veranderen steeds opnieuw en uiteindelijk ben ik het allemaal vreselijk beu.

Ik heb veel mooie en bijzondere dingen meegemaakt, maar ik verlang nog altijd naar harmonie en naar iets dat werkelijk beklijft.

Iets dat de stormen stilt en me werkelijk vervult.

Rust en vrede, dat zou ik willen.

 

Dit verlangen wordt steeds sterker.

Het is een stem die nooit zwijgt, maar me telkens weer voortdrijft.

Maar nu ik alles heb geprobeerd en niets mijn verlangen blijvend vervult, wat moet ik nou doen?

Ik ben uitgeput en uitgespeeld, ik heb geen kaarten meer in handen.

 

Misschien is dit de stem van mijn ziel, die mij oproept om naar binnen te keren?

Gaat het daarom?

Biedt dat de oplossing?

Dan moet ik dat maar proberen...

Ik wend me af van de buitenwereld en richt me op mijn innerlijk.

Het kost moeite om me los te maken van alles dat me zo aantrekt in de wereld.

Mensen, ideeën, situaties en belevenissen, ze voorzien voor een deel wel degelijk in mijn behoeften, maar ze brengen helaas niet die onrustige stem van binnen tot zwijgen.

Ik betwijfel of dat ooit zal lukken.

 

Maar dan blijkt dat het wel degelijk mogelijk is.

In de Tempel van het Rozenkruis gebeurt er iets met me.

Iets bijzonders.

Ik ervaar ijle en serene energie.

Onstoffelijk, ontastbaar en buiten het bereik van mijn denken met haar voorstellingen en beelden.

Ik hoef in de tempelatmosfeer helemaal niets te doen.

Ik geef me over aan de stille geestelijke kracht die ik hier voel en stel me open.

Alle onrust komt daardoor tot bedaren.

Ik voel me gevoed en mijn verlangen zwijgt.

Er is niets meer te wensen, want mijn ziel voelt zich thuis en laaft zich aan een weldadige genezende energie die mijn hart doet juichen van vreugde.

Voeg reactie toe