De stem van de stilte

Stilte lijkt zeldzamer te worden.

We zijn constant bezig en gaan van bezigheid naar bezigheid, van activiteit naar activiteit.

Zelfs rustmomenten zijn vaak gevuld met een activiteit, zoals ontspannen televisie kijken.

 

Iedereen leeft in zijn eigen lawaaiveld, gevuld met zijn gedachten, overpeinzingen, zorgen, en noem maar op.

Daaronder, in de diepte, is echter een stilteveld.

Ik heb gemerkt dat wanneer ik stil word, de diepte omhoog kan dringen, en de stilte kan spreken. Toen ik dit nog niet gewend was, was de stilte beangstigend.

Stil worden is mezelf onder ogen komen.

Vaak deed ik maar al te goed mijn best om niet stil te hoeven staan bij wat er nu werkelijk in me speelde en hoe ik ben, simpelweg omdat ik het niet leuk vond wat ik daar zag.

Toen kon de stilte schreeuwen en voelde het helemaal niet zo fijn aan.

De stilte was een storm en oh, zo ontzettend luid, dat ik maar liever weer vluchtte in het lawaai dat ik kende en zelf creëerde.

 

Het was verontrusting en daar moest ik doorheen. Ik moest leren naar mezelf te kijken zonder oordeel, slechts schouwend, en van mezelf te houden zoals ik ben. In harmonie leven met mezelf.

En toen eenmaal de stilte een kalmte was geworden, kon vanuit de diepte een stem spreken.

Een stem die er altijd al was maar die ik nooit had kunnen horen vanwege al het lawaai en geraas. Een innerlijke stem - een goddelijke stem?

Deze stem omarmen was als mijn geliefde vinden.

Beslissen me door deze stem te laten leiden in het leven betekende nooit meer alleen lopen.

 

Door zelfovergave kon ik de stille stem laten spreken en me laten leiden.

Eerst was er alleen de schreeuwende dialectische persoonlijkheid die leefde, daarna leerde ik samen leven met de innerlijke stem, en vervolgens trad mijn ego op de achtergrond en was ik in staat me te laten leiden door de stem.

Er kwam een kalmte in me die bij me is bij elke stap, een stilte die luider is dan het lawaai om me heen.

Door de stilte te omarmen ben ik een nieuw leven ingegaan.

Voeg reactie toe