Een zekere weg

In de loop van mijn leerlingschap heb ik een weg gevolgd, tenminste ik dacht dat dit een weg was.

Er was altijd een bepaalde aanname van zo gaat het, tot dit niet bleek te kloppen of tot een betere methode/weg zich ontvouwde.

En bijna steeds werd deze verandering ingeleid door een inzicht of openbaring.

Deze kwam vaak tot stand in een moment van overgave, radeloosheid.

De weg bestaat eigenlijk niet: er is niets meer over uit het verleden en ook is de toekomst niet zichtbaar.

Ook heb ik vaak meegemaakt dat een ander mij in volle overtuiging vertelde dat het zo en zo zat.

Die andere dacht ook dat hij het zeker wist.

Ik heb me daar ook wel eens aan schuldig gemaakt.

En als ik mensen hoort praten over de weg hoor ik vaak een kakafonie van gedachten en probeersels.

Ik ben in een situatie gekomen dat ik het opgeef nog iets te proberen.

Ik kan alleen nog proberen het eigenlijke “Ik” in mijn hart alle ruimte te geven.

Mijn oorspronkelijke “Ik”alle aandacht te geven, maar dat is met mijn zintuigen en mijn denken bijna onmogelijk.

Het is een moeilijke weg, want steeds word ik verleid om een bepaalde gedachtengang te volgen, een bepaald beeld, een bepaalde formule.

Zo heb ik bijvoorbeeld nu weer het idee dat ik boven het leven sta, dat mijn huidige bewustzijn er is en altijd zal blijven, ook na de dood, die slechts een wisseling van gewaden is.

Het is alsof ik weer mijn ziel voel, maar als ik dan slaap is de ziel er niet meer, dus het is niet de nieuwe ziel.

Zo dwaal ik maar steeds verder maar ik heb het vertrouwen dat het eens opgelost zal zijn.

Voeg reactie toe