Deze bezinning nodigt uit tot een verkenning van de weg naar binnen. De sleutel tot deze weg ligt in stille waarneming. Diep in ons klinkt een zachte stem: de stem van de ziel die je aanspoort naar binnen te keren. Tegelijk ontstaat er een paradoxale vraag: hoe kun je op weg gaan naar iets dat al in jezelf aanwezig is?

Hierin kan de poëzie van Rumi helpen als zij wijst naar een deur die van binnenuit opengaat:

Ik klopte op de deur om binnengelaten te worden, en zie: ik opende haar zelf, van binnenuit.

Wanneer je die innerlijke deur nadert, kun je onrust ervaren. Rozenkruisers omschrijven de wereld als dialectiek: een voortdurende verandering, waarin niets blijft en alles beweegt in een spel van tegenstellingen. Vaak denken we dat die dialectiek buiten ons ligt en dat wij erin leven. Onze zintuigen laten het ons zo zien, maar in feite leeft de dialectiek ook in onszelf. We noemen de wereld dikwijls een chaos, maar hoeveel chaos ervaren we niet in onszelf? We zien verdeeldheid en tegenstellingen, maar hoeveel daarvan zit ook niet in onszelf? Wij zijn mensen die zijn losgeraakt van de eenheid, van de goddelijke eenheid. En tegelijk verlangen we naar die eenheid terug.

Hoe kun je deze weg naar binnen, terug naar de eenheid, gaan?
Daarop willen we ons bezinnen. Je bent van harte welkom.